ด้วยความสงสัยที่คุกรุ่น หลานเยาเยากับทุกคนกินข้าวพร้อมกันภูเขาหนานวิหารเทพแห่งภูเขานางจะต้องไปรอบหนึ่งเป็นแน่เกือบหนึ่งชั่วยาม จื่อซีกลับมาแล้วสอบถามได้ความ เมืองเลยหมิงแค่ร้านค้าที่อาหารอร่อยขึ้นชื่อก็มีแปดร้าน โดยปกติคนที่มาเที่ยวเล่นที่นี่ บนตัวมากบ้างน้อยบ้างก็ล้วนมีเงินอยู่บ้าง นอกจากได้พบเห็นฟ้าร้อง ก็กินดื่มเที่ยวเล่นที่นี่พระราชธิดาจาวหยางเป็นนักกินจุให้จื่อซีไปสอบถามร้านอาหารอร่อยขึ้นชื่อถูกต้องไม่มีผิดตอนนี้มีแปดร้าน สี่ร้านในนั้นล้วนเป็นอาหารที่เป็นเนื้อ สี่ร้านในนั้นชนิดของอาหารอร่อยแตกต่างกัน ธัญพืชผลไม้ขนมหวาน ก๋วยเตี๋ยวเต้าหู้นมสด แต่สี่ร้านอาหารที่เป็นเนื้อเป็นประเภทที่คล้ายคลึงกัน ขึ้นชื่อที่สุดคือร้านอาหารร้านหนึ่งไม่ใหญ่โตมาก แต่คนมาเยอะเป็นที่สุดหลังครัวยุ่งจนเท้าแทบไม่ติดพื้น ทุกวันวัตถุดิบไม่พอนั่นเป็นเรื่องปกติหลังจากหลานเยาเยาได้ยินแล้วก็รู้สึกสนใจมากธุรกิจร้านอาหารรุ่งเรืองถึงระดับนี้ เจ้าของร้านอาหารนั่นจำต้องเป็นคนที่สุดยอดผู้หนึ่ง และพระราชธิดาจาวหยางจะต้องปรากฏตัวที่นั่นเป็นแน่296
นางถามจื่อซี ร้านอาหารแห่งนั้นชื่ออะไร จื่อซีมองนางแวบหนึ่งแล้วกล่าว:“ร้านอาหารซ่างกวนขอรับ!”ใช้นามสกุลทำเป็นชื่อร้านอาหารโดยตรง หลานเยาเยาไม่รู้ควรบอกว่าเจ้าของร้านอาหารนั่นคือแปลกกว่าผู้อื่น หรือว่าขี้เกียจใช้สมองโดยสรุปหลังจากที่พวกเขาวางสัมภาระเรียบร้อยแล้ว ทิ้งจื่อเฟิงที่
