ปะปน”เถ้าแก่ได้ยินก็ไปหาอย่างรวดเร็ว ไปถกเถียงด้านหน้ากับคนที่เขวี้ยงชาม คนผู้นั้นไม่มีเหตุผลแม้แต่น้อย ไม่เข้าหูคำเดียวก็ควํ่าโต๊ะก่อความวุ่นวาย ทำให้ลูกค้าที่นั่งอยู่ด้านในตกใจจนวิ่งหนีออกมาจากร้านอาหารจื่อซีขมวดคิ้วแน่นไม่ว่าในอาหารจะมีหรือไม่มีหนอน ท่าทางเช่นนี้ของคนผู้นั้นเห็นได้ชัดว่ากำลังสร้างความวุ่นวายหลานเยาเยาก็มองออกเป็นธรรมดานางไม่ได้ให้คนลงมือ แต่สังเกตคนที่ก่อเรื่องผู้นั้นอย่างละเอียด คนผู้นั้นร่างกายกำยำ ราวกับว่ายังรู้วิทยายุทธมัดมวยเล็กน้อย เสี่ยวเอ้อสองสามคนก็ทำอะไรเขา298
ไม่ได้ เถ้าแก่กลับไม่กังวลใจ พูดจาน่าฟังกับคนที่ก่อเรื่องไปพลาง บอกใบ้ไปทางเสี่ยวเอ้อหนึ่งในนั้นไปพลาง เสี่ยวเอ้อเข้าใจความหมายเป็นปกติแล้ว ถอยไปด้านข้างอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็เหมือนกับทานํ้ามัน จากหัวบันไดพุ่งขึ้นไปชั้นบนในพริบตาครู่หนึ่งก็มีเงาคนที่คุ้นเคยผู้หนึ่งพุ่งลงมาอย่างรีบร้อน เมื่อมาถึงด้านหน้าของหนุ่มใหญ่ผู้นั้น ก็เท้าสะเอว กล่าวอย่างโมโห:“อันธพาลมาจากที่ใด? รู้ว่าที่นี่ใครคุมหรือไม่? กล้ามาก่อเรื่องที่นี่ ข้าจะทำให้เจ้ารับผิดชอบไม่ไหว”เสียงนั่น ดูเสียงดังเก่งกาจ นํ้าเสียงไม่ค่อยหนักแน่นจริงๆหนุ่มใหญ่เห็นนาง ในดวงตามีความไม่ปกติแวบผ่าน จากนั้นกล่าวอย่างเยือกเย็น:“เป็นเจ้าอีกแล้ว ทำไมที่ไหนก็ล้วนสามารถเห็นเจ้าได้? เจ้าว่าเจ้าแม่นางที่เหมือนดั่งดอกไม้ราวกับหยกผู้หนึ่ง อายุไม่น้อยแล้วส
