เป็นเพียงเหรียญเงินเล็กน้อยเท่านั้นถ้าข้าโกหกท่านขอให้ฟ้าผ่า เอ๊ะเอ๊ะเอ๊ะ อย่าไปสิ แม่นาง เห็นแก่ความจริงใจเช่นนี้ของท่าน ข้าสามารถเพิ่มอีกสองสามชั่ง”“…….”เหล่าพ่อค้าแต่ละคนแสดงออกอย่างเชี่ยวชาญ เหล่าคนสัญจรที่ไปๆมาๆก็มีวิธีการรับมือแต่ละแบบ หลานเยาเยาที่สีหน้าท่าทางเย็นชาตลอดทาง เวลานี้ก็มีรอยยิ้มแล้วเมื่อเหลือบตามอง ก็เห็นด้านหน้ามีโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งที่ดูสะดวกสบายด้วยเหตุนี้หันกลับไปมองจื่อซีแวบหนึ่ง“พระราชธิดาจาวหยางได้บอกเจ้าว่าพักอยู่โรงเตี๊ยมไหนหรือไม่?”จื่อซีคิดแล้วคิดอีก ส่ายศีรษะ “ไม่เคยขอรับ”พระราชธิดาจาวหยางเขียนจดหมายให้เขา ล้วนเป็นการบอกว่าที่ไหนมีที่เที่ยวสนุกๆของกินอร่อยๆ และมีเรื่องราวอะไรที่น่าสนใจเกิดขึ้นบ้าง ในส่วนการพักที่ไหนรู้จักผู้ใดล้วนไม่ได้เอ่ยถึง เขาก็ไม่ได้ถามสำหรับเขาแล้วเพียงแค่มีจดหมายของพระราชธิดาจาวหยาง ไม่ว่าจะบอกอะไรเขียนอะไร เขาล้วนสนใจเป็นที่สุด“นางได้บอกหรือไม่ว่าจะรอพวกเราที่ไหน?”“ไม่ ไม่มีขอรับ”289
จื่อซีอดที่จะเกาหูไม่ได้ขณะที่มาเมืองเลยหมิง เขาเคยเขียนจดหมายถึงพระราชธิดาจาวหยาง บอกว่าพวกเขาจะมาที่นี่ โดยประมาณจะถึงเมื่อไหร่ เหล่านี้เขาล้วนเขียนอย่างชัดเจนเพียงแต่ไม่เคยได้รับจดหมายตอบกลับของพระราชธิดาจาวหยาง ดังนั้นตอนนี้คุณชายซ่างกวนถามเขา เขาทำได้เพียงส่ายศีรษะได้ยินดังนั้น!หลานเยาเยาเลิกคิ้วเล็กน้อย“เช่นนั้นเจ้าติดต่อกับนางอย่างไรหลังจากท
