ี่รู้ว่าจะมาที่นี่?”เห็นหน้าตาที่เขินอายของจื่อซี หลานเยาเยาส่ายหน้าในใจดังคาด คนที่อยู่ในความรักมักจะไร้สติปัญญา คาดว่าหายไปแล้วก็ไม่เคยรู้ช่างเถอะ ถามเขาก็คือถามเปล่า ลงมือทำด้วยตัวเองยังดีซะกว่าด้วยเหตุนี้หลานเยาเยาพูดกับเขา “เจ้าไปสอบถามพลเมืองที่อาศัยอยู่ในเมืองหน่อย ดูว่าของกินร้านไหนอร่อยที่สุด แล้วก็ถือโอกาสสอบถามหน่อยว่า ระยะนี้เมืองเลยหมิงมีเรื่องแปลกประหลาดอะไร”“ขอรับ!”จื่อซีทำมือเคารพแล้วจากไปหลานเยาเยานำคนที่เหลือ เดินไปทางโรงเตี๊ยมด้านหน้ายังเดินไม่ถึงโรงเตี๊ยมด้านหน้า290
“โครมคราม……โครมคราม…….โครมคราม……”เสียงดั่งฟ้าร้องดังมาจากที่ไกลๆเป็นระยะๆ เพราะสี่ด้านล้อมรอบไปด้วยภูเขาเป็นเหตุ เสียงนี้สะท้อนไปมาในเมืองสองสามครั้งถึงได้กระจายไปสีหน้าของหลานเยาเยาเปลี่ยนในพริบตา สันหลังเย็นวาบอย่างฉับพลันเสียงประเภทนี้ทั้งแปลกและคุ้นเคย ความทรงจำในรุ่นแรกเหมือนถูกนํ้าพัดออกพรั่งพรูเข้าสมองของนางเต็มไปหมด เหตุการณ์ฆ่าฟันที่ดุเดือด พื้นดินผืนหนึ่งที่เลือดไหลนองเป็นแม่นํ้า วกวนในสมองของนางไม่หยุด และสลัดไม่ออกก็คือเสียงนี้……เวลานี้!ส้งเย่นกุยปรากฏตัวขึ้นกะทันหัน ขวางอยู่ด้านหน้าของหลานเยาเยาในพริบตามองไปทางเสียงที่ปรากฏขึ้นอย่างระมัดระวัง เปิดปากพึมพำ“เป็นพวกเขา!”“ถูก!” หลานเยาเยาพยักหน้าอย่างแรง “เป็นพวกเขาจริงๆ”มีเพียงเคยเห็นคนจากนอกแผ่นดิน มีเพียงคนที่เคยเผชิญกับสงครามที่น่าอนาถจน
