ฮัวหยู่อันอิสระสบายมากแล้วนางไม่ไปมองสายตาของคุณชายเหลียงเฉิน จากการคาดเดาของนาง เกรงว่าคุณชายเหลียงเฉินก็เหมือนได้ปล่อยวางภาระอันหนักอึ้งแล้วสินะ!เดินผ่านระเบียง นางรีบเพิ่มความเร็วฝีเท้า ด้านหน้าเป็นมุมเลี้ยว เพียงแค่ผ่านไปออกจากสายตาของเขา นางก็สามารถปล่อยวางภาระอันหนักอึ้งได้แล้วแต่เขาจงใจเรียกนางไว้“ฮัวหยู่อัน!” เสียงของโม่เหลียงเฉินดังขึ้นคราวนี้ เขาไม่ได้เรียกเสี่ยวฮัว ไม่ใช่ แม่นางฮัว แต่เรียกทั้งชื่อและนามสกุลติดกันนํ้าเสียงสดใสขึ้นมากฮัวหยู่อันหยุดฝีเท้าลง หันกลับไปมอง คุณชายเหลียงเฉินยังคงยืนที่เดิม เวลานี้นางกำลังมองเขา สายตาไม่เข้าใจ แต่สามารถมั่นใจได้ ในดวงตาของเขาไม่มีความรู้สึกผิดที่สามารถมองเห็นได้ก่อนหน้านี้แล้วเห็นนางหมุนตัวมา เขาก็กลับคืนเป็นท่าทีเย่อหยิ่งไม่ยอมใครเหมือนอดีต เปิดปากอย่างไม่จริงต่อเรื่องราวใดๆเล็กน้อย“ได้ยินว่าเจ้าติดหนี้มากมาย ชีวิตนี้ก็คือไม่หมด?”“ท่านคนนี้…….ใช่แล้วจะยังไงอีก? แต่ข้าไม่ได้ติดหนี้ท่าน ไม่จำเป็นต้องทำตัวพิลึกเช่นนี้”ยกโทษให้เขาเร็วเกินไปใช่หรือไม่?เพิ่งผ่านไปไม่ถึงสิบห้านาที คิดไม่ถึงว่าเขาจะไม่มีความรู้สึกผิดสักนิดแล้ว265
เหอะ!ผู้ชาย!ฮัวหยู่อันมองทะลุปรุโปร่งแล้ว“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนี้ ข้าคิด…….”“หยุด ท่านไม่จำเป็นต้องคิดแล้ว เรื่องการชดเชยผ่านไปแล้ว ท่านก็อย่าคิดเสนอการใช้เหรียญเงินมาชดเชยข้า” ฮัวหยู่อันไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเขา
