มาในพริบตา ล้อมรอบเขาไว้“เช่นนี้ก็คือวิธีการรับแขกของจวนอ๋องเย่หรือ?” ชายชุดม่วงยกมุมปาก รอยยิ้มที่ชั่วร้ายเผยออกมาบนใบหน้าตั้งแต่การมาถึงของโม่เหลียงเฉิน เริ่มการติดพันหลานเยาเยา เย่แจ๋หยิ่งก็หน้าหงอยแล้ว โชคดีรู้ว่าคนในใจของโม่เหลียงเฉินคือฮัวหยู่อัน ไม่เช่นนั้นเขาก็อาจจะหึงมากๆตอนนี้คนที่มาคือหานแสพอดีคนผู้นี้มีจิตใจที่ไม่บริสุทธิ์ต่อหลานเยาเยา วันนี้ปีใหม่ มาที่นี่อย่างกะทันหัน เกรงว่าไม่เพียงเพราะเพิ่มความรำคาญใจให้เขา จุดประสงค์อยู่ที่หลานเยาเยา245
เย่แจ๋หยิ่งเปล่งเสียงไม่พอใจในใจทีหนึ่ง!โบกมือ บรรดาองครักษ์ลับถอยไป ซ่อนเข้าไปในที่ลับ “ผู้ที่มาเป็นแขก งานเลี้ยงยังไม่เริ่ม ทำตัวตามสบายไปชั่วคราวก่อน”“เห็นด้วย!”ยังไงซะหานแสก็ไม่ได้มาครั้งแรก เขาชื่นชมทิวทัศน์ที่งดงามในจวนอย่างชำนาญทางโดยธรรมชาติ แน่นอนยิ่งชื่นชมยิ่งเข้าใกล้หลานเยาเยาทางนั้นขณะที่กำลังต้องการจะเปิดปากพูดกับหลานเยาเยาพอดีฉับพลันนั้นมือใหญ่เรียวยาวข้างหนึ่งโอบช่วงเอวของหลานเยาเยา พามาอยู่ในอ้อมอก หลานเยาเยาก็พิงที่หน้าอกของเย่แจ๋หยิ่งตามทิศทาง สองคนสบตากันยิ้มในตามีเพียงกันและกันหานแสต้องกลืนคำพูดที่จะชวนคุยกลับไป ในใจเกิดความกลัดกลุ้มใจเล็กน้อยทันทีเขามาที่นี่ทำอะไร?หาความไม่สบายใจหรือ?ยังดี ความไม่สบายใจของเขาก็ไม่ได้ต่อเนื่องกันนานเท่าไหร่ มีคนมาอีกคนหนึ่งแล้ว คนผู้นั้นทั้งตัวใส่ชุดลำลองของฮ่องเต้ ยังคงเป็นมีเห
