แต่ประโยคนี้ยังพูดไม่จบ ถังมู่หวั่นก็แทงมีดสั้นเข้าไปที่ช่วงท้องของเขา ฉินหวยเป็นเพียงนักปราชญ์ ตอนนี้ถูกแทง ไม่มีแรงตอบโต้คืนแล้วแต่เขากลับหัวเราะเสียงดังขึ้นมา“ฮ่าๆๆ……ฮ่าๆๆๆ……”“เจ้าหัวเราะอะไร?” ดวงตาของถังมู่หวั่นเต็มไปด้วยความรังเกียจ กล่าวอย่างแค้นเคือง“ฮ่าๆๆ แน่นอนว่าหัวเราะเจ้า ตอนนี้ดวงตาเพิ่งจะแสดงความเกลียดแค้นออกมาเมื่อครู่ตอนที่โดนอยู่ด้านล่างร่างกายยัง ยังทำเป็นเสพสุขอย่างเสแสร้ง……ฮ่าฮ่า……” ใบหน้าของฉินหวยที่ถูกแทงบิดเบี้ยว แต่กลับดึงดันไปสะกิดความเจ็บปวดเป็นที่สุดของถังมู่หวั่นการหัวเราะของเขาเสียดแทงดวงตาของถังมู่หวั่นให้ปวดร้าว เดิมทีนางคิดอยากทรมานเขา ถามเขาว่าเอาหน้ากากหนังคนบนหน้าออกได้อย่างไร ยังอยากถามว่าอ๋องเย่รู้อะไรแล้วหรือไม่แต่ว่า……เผชิญหน้ากับการหัวเราะของฉินหวย แล้วคิดถึงเมื่อครู่ที่ถูกยํ่ายีอย่างป่าเถื่อนตามอำเภอใจของเขา ถังมู่หวั่นเสียสติไปเล็กน้อย นางชักมีดสั้นขึ้น มองเขาอย่างโหดเหี้ยม“ข้าต้องการตัดเจ้าเป็นแปดส่วน!”234
ทั้งที่ถังมู่หวั่นเห็นความกลัวก่อนตายของฉินหวย มีเพียงพยายามใช้แรงของร่างกายที่มีทั้งหมดส่งเสียงหัวเราะออกมา นางเกลียดเสียงหัวเราะเช่นนี้ เหมือนกำลังเยาะเย้ยนาง นางทำได้เพียงแทงลงไปทีละมีด หยุดเสียงหัวเราะที่ออกมาของเขาสุดท้าย…….ฉินหวยสิ้นลมแล้ว เลือดสีดำทะลักออกจากมุมปากทั้งสองข้าง ดวงตาสองข้างเบิกตาเขม็งตลอด แต่มุมปากยังยกขึ้นเล็กน้อย
