“ยิ้ม เจ้ายิ้มอะไร? ตายแล้วยังจะยิ้มเยาะเย้ยข้าอีกหรือ?” ถังมู่หวั่นเดือดดาลจนแทบจะคำรามนางไม่เข้าใจตัวแทนที่อดีตยอมฝืนอดทนเพื่อการอยู่รอดผู้นั้น ตอนนี้แม้ตายก็ไม่กลัวแล้ว ยังเหยียดหยามดูถูกนางอย่างกำเริบเสิบสานคนตายผู้หนึ่งเท่านั้น นางไม่จำเป็นต้องใส่ใจมากมายขนาดนั้นแต่ในไม่ช้านาง ก็พบความผิดปกติเพราะมือของฉินหวยเริ่มเป็นสีดำด้วยความรวดเร็วจากที่ตามองเห็นได้ จากนั้นบวมแดงและเปื่อย เดิมทีเป็นเพียงมือ ต่อจากนั้นค่อยๆขยาย……ถังมู่หวั่นเบิกตากว้างทันที ขาอ่อนลงที่พื้นทันทีในที่สุดนางก็เข้าใจแล้ว ทำไมเขาตายแล้วก็ยังยิ้ม เพราะว่าเขาลงยาพิษที่มือของตัวเอง และมือของเขาได้สัมผัสผิวที่ร่างกายของนางทุกตารางนิ้ว ดังนั้น นางก็โดนยาพิษแล้ว“ยาถอนพิษ ต้องมียาถอนพิษแน่ๆ” ถังมู่หวั่นตระหนักได้235
รีบคลานไปข้างศพของฉินหวย คลำเสื้อผ้าของเขา อะไรก็กลับหาไม่พบ นางทำได้เพียงทุบตีศพสุดชีวิต ครํ่าครวญอย่างไม่พอใจ “ยาถอนพิษอยู่ที่ไหน? รีบบอกข้ายาถอนพิษอยู่ที่ไหน?”ศพไม่มีปัญญาเปิดปากได้เวลานี้ถังมู่หวั่นเสียใจต่อการกระทำที่วู่วามไปชั่วขณะเมื่อครู่ ถ้าหากว่าตัวแทนยังมีชีวิตอยู่ อย่างน้อยนางมีปัญญาทำให้เขาเปิดพูดออกมาได้ว่ายาถอนพิษอยู่ที่ไหนแต่นางกลับลงมือจบชีพเขาด้วยมือตัวเองความรู้สึกที่รอความตาย ทำให้นางจมลงไปสู่ความสิ้นหวัง นางเปิดประตูห้องวิ่งออกไป แต่กลับพบว่าด้านนอกสว่างไสว ทุกๆด้านเต็มไปด้วยองครักษ์ลับ
