“แต่ตอนนี้เจ้าใช้คนโดนมนต์ดำข่มขู่ข้าเพราะจุดประสงค์ใด?”หานแสผู้นี้ ตามอารมณ์จริงๆทำเรื่องทั้งเลวร้ายทั้งมีคุณธรรม ทั้งที่รู้ว่าข่มขู่นางไม่มีประโยชน์ กลับยังต้องการทำเช่นนี้อีก กินอิ่มแล้วไม่มีอะไรทำจริงๆ คือต้องการหาความสุขเล็กน้อยอย่างบริสุทธิ์ใจหลานเยาเยามองเขาทะลุปรุโปร่งแล้ว“ฮัวหยู่อันคิดต้องการชีวิตของข้าครั้งแล้วครั้งเล่า ข้าปล่อยนางไปทุกครั้งก็เป็นความเมตตาแล้ว นางก็ต้องจ่ายค่าชดเชยสักหน่อย อีกทั้งข้าก็ต้องได้ประโยชน์สักหน่อยไม่ใช่หรือ?”นางพยักหน้าหาที่นั่งลง รินนํ้าชาให้ตัวเองดื่มชาดับความตระหนก“อยากได้ประโยชน์อะไร?”“กลับมาเป็นผู้ดูแลของข้า”“ไม่ดี!” หลานเยาเยาตอบปฏิเสธ ไม่เหลือช่องทางให้สักน้อย“หารือไม่ได้?”กลิ่นอายเย็นยะเยือกเกิดขึ้นรอบตัวหานแส รัศมีที่แข็งแกร่งม้วนรอบตัวหลานเยาเยา“ไม่มีให้หารือ”204
แรงสังหารของหานแสเกิดขึ้นทุกทาง แฉลบตัวมาถึงด้านหน้าของหลานเยาเยาพูดนิ่งๆหนึ่งประโยค: “เช่นนั้นก็ดี ข้าก็เปลี่ยนเป็นอีกประโยชน์หนึ่ง”“ฟู่ว แฮ่มแฮ่มแฮ่ม…….”นํ้าชาที่ดื่มไปถึงลำคอ โดนสำลักออกมานับไม่ถ้วน พ่นใส่หานแสเต็มทั้งตัว โชคดีที่เขาปิดหน้าทันเวลา ไม่เช่นนั้นใบหน้าที่สง่างามมีเสน่ห์ก็จะต้องรับเคราะห์“เหอะ ดูความคืบหน้าอันน้อยนิดนี้ของเจ้า เหมือนไม่เคยดื่มชาดีๆเช่นนั้น” หานแสเยาะเย้ยนางไม่ง่ายที่หลานเยาเยาจะผ่อนคลายลงได้ อดกลั้นหัวเราะไม่ได้ “นี่คือปัญหาของชาหรือ? หานแส ควา
