โห “พาพาพา พามาให้หมด ดีที่สุดหมาแมวก็พามาให้ข้าด้วย แต่ว่า แค่เจ้าที่ไม่คิดค่าใช้จ่าย คนอื่นราคาเป็นเท่าตัว”“ได้ คนของข้าท่านนั้นรํ่ารวยไร้ที่เปรียบ ไม่ขาดแคลนเงินไม่เท่าไหร่นั่น”“…….”น่าโมโหจัง!ผู้ใต้บังคับบัญชาที่เฝ้าดูฮัวหยู่อัน เห็นเจ้านายตัวเองเช่นนั้น นอกจากดวงตาสองข้างจ้องโตด้วยความสะพรึง เขายังเอามีดสั้นที่เปื้อนเลือดเนื้อของคนโดนมนต์ดำแทง206
กลับเข้าไปบนร่างของคนโดนมนต์ดำอย่างรุนแรง จากนั้นหูสองข้างก็เหมือนครอบระฆังทองไว้ ไม่ได้ยิน ไม่ได้ยิน เขาไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้นทีแรกฮัวหยู่อันยังมีความหวังกับซ่างกวนหนานซู่ตอนนี้เห็นพวกเขาสนทนาอย่างสบายใจเป็นที่สุด กระทั่งยังพูดคุยกันเรื่องที่นางฟังไม่เข้าใจความหวังสูญสิ้น เป็นลมไปเองยังดีกว่าสินะ!กระทั่งหานแสถูกหลานเยาเยาทำให้โกรธจนไม่ไหวแล้ว เขาไล่หลานเยาเยาออกไป ประตูห้องส่วนตัวมีเสียงลงกลอนอย่างแรง แต่ฮัวหยู่อันค่อนข้างน่าสงสารหานแสให้คนโยนออกไปนอกหน้าต่างโดยตรงทั้งที่ยังมัดอยู่ในห้องส่วนตัวชั้นสาม โชคดีที่โยนคนไปด้านในตรงทางเดิน แต่ไม่ใช่โยนไปบนถนนใหญ่โดยตรงหลานเยาเยาแกะเชือกที่มัดฮัวหยู่อันออก กล่าวอย่างปวดใจเป็นที่สุด:“เจ้าไม่ควรตาย ข้ายังจำเป็นต้องใช้เวลาระยะหนึ่งบำรุงเจ้า บริการของกินบริการเครื่องดื่มยังต้องบริการยาอีก เฮ้อ ขาดทุนมากแล้ว!”สภาพจิตใจฮัวหยู่อันทลายในพริบตา นางตะโกนเสียงดังประโยคหนึ่ง “ข้าหาเงินได้”คราวนี้ หลานเยา
