เย่แจ๋หยิ่งโอบนางไว้ในอ้อมกอดแน่น“เยาเยา อย่าดูถูกตัวเอง การเสียสละของเจ้าทำให้ข้าปวดใจเกินขีด ข้าไม่อยากให้เจ้าได้รับการโดนทำร้ายสักเล็กน้อย ยิ่งกลัวจะสูญเสียเจ้า”อดีตที่ผ่านมาปรากฏให้เห็นในสายตา นางเสียสละมากพอแล้ว อีกทั้งที่สำคัญที่สุดคือความงดงามของความรักความผูกพันที่มีต่อกันของทั้งสอง นี่สำคัญกว่าทั้งหมด อย่างอื่นล้วนรองลงมามองดูคนที่อยู่ในอ้อมกอดของตัวเอง เย่แจ๋หยิ่งอดไม่ได้ที่จะจูบหน้าผากของนางหลังจากที่พบนางความกลัดกลุ้มทุกอย่าง ล้วนเยียวยาแล้ว“ต่อจากนี้จะไม่มีแล้ว พวกเราอยู่ด้วยกัน เกิดด้วยกัน ตายด้วยกัน”เย่แจ๋หยิ่งคิดก็ไม่ได้คิด ก็ตอบรับนางทันที “ได้!”หลานเยาเยาคิดว่า แม้ว่าถังมู่หวั่นคิดอยากได้รับความอ่อนโยนของเย่แจ๋หยิ่ง การกระทำอย่างน้อยก็ต้องถัดไปสองสามวันน่าเสียดายนางรีบร้อนเกินไปแล้ว……หรือบางทีวันนั้นพบเย่แจ๋หยิ่งจึงรู้สึกว่าใกล้แค่เพียงเอื้อมมือ ดังนั้นนาทีเดียวก็ไม่อยากรอวันที่สอง หลานเยาเยากับเย่แจ๋หยิ่งยังกินอาหารเช้าอยู่ ก็เห็นพ่อบ้านเหมยมาอย่างรีบร้อน ทำมือเคารพรายงาน:“ท่านอ๋องขอรับ คุณหนูถังมู่หวั่นอยู่ด้านนอกประตูใหญ่ นางบอกว่ามีเรื่องสำคัญต้องการพบท่านขอรับ”182
หลานเยาเยามองไปทางเย่แจ๋หยิ่ง เย่แจ๋หยิ่งก็เหลือบตาขึ้นสบตากับนาง ทั้งสองคนล้วนเข้าใจความหมายของฝั่งตรงข้าม หลานเยาเยายังกินข้าวลงอยู่ เย่แจ๋หยิ่งกินไม่ลงแล้วโดยสิ้นเชิง“เจ้ายังจะกินอีก?”“ทำไมไม่กิน
