เย่แจ๋หยิ่งออกจากประตูไปไม่นาน หลานเยาเยาก็ออกไปแต่ทว่าเมื่อออกจากประตูใหญ่จวนอ๋องเย่ นางก็ถูกสายตาคู่หนึ่งเพ่งเล็งแล้ว ตามท้ายอย่างชัดเจนบ้างหลบซ่อนบ้าง เหมือนกำลังคิดแผนการอะไร หลานเยาเยาที่ถูกสะกดรอยเหมือนกับว่าจะไม่รู้ตัวโดยสิ้นเชิง เดินไปทางจุดมุ่งหมายของตัวเองต่อตลอดทางเดี๋ยวช้าเดี๋ยวเร็ว เดี๋ยวหายตัวไป เดี๋ยวก็ปรากฏตัวออกมาตรงหน้าอีกทำให้คนที่สะกดรอยเดินอ้อมจนไม่รู้จะทำอย่างไรหลังจากที่สะกดรอยจนหายไปอีกครั้งคนที่สะกดรอยเดือดดาลมาก ถ่มนํ้าลายอย่างแรง ใบหน้าหงุดหงิด“แม่งเอ๊ย ชายขายบริการผู้หนึ่งที่วางมาดขรึม บริการให้คนเล่นชมโดยเฉพาะเท่านั้น คิดไม่ถึงว่ายังจะเจ้าเล่ห์เพียงนี้ ถุ้ย!”บนใบหน้าของคนที่สะกดรอยมีสีหน้าท่าทางรังเกียจเผยออกมา สะกดรอยตามจนหายไป กลับไปเขาเลี่ยงการโดนทำโทษไม่ได้ คนผู้นั้นแทบอยากจะจับซ่างกวนหนานซู่ขึ้นมาแล้วตบไปสักฉาดหนักๆใครจะคาดคิด ทันทีที่หมุนตัวก็เห็นท่อนไม้ขยายใหญ่อย่างไม่จำกัด จากนั้น ศีรษะเจ็บปวดอย่างรุนแรง เป็นลมสลบไปทันที“พูดจาว่าร้ายคนลับหลัง ต้องถูกสวรรค์ลงโทษ ดูสิ นี่ก็คือจุดจบ”ชายเจ้าชู้โม่เหลียงเฉิน เอาท่อนไม้ที่ไม่รู้ว่ามาจากไหนโยนทิ้ง ยังขยับหน้าม้าโดยคิดไปเองว่าผ่าเผยมากสารเลวผู้นี้สะกดรอยหายไปแล้ว174
เขาก็สะกดรอยไม่เจอแล้วเอ๊ะ!นี่เรียกว่าเรื่องอะไรเนี๊ย! พบหน้าสักครั้งยากขนาดนี้เชียวหรือ?โม่เหลียงเฉินดีดฝุ่นบนตัวที่เดิมทีก็ไม่มีอยู่ ยกเท
