้าก็ต้องการจากไป ใครจะรู้เสียงที่น่าฟังดังมาจากด้านข้าง“สะกดรอยตั้งนาน ไม่เชิญข้าดื่มชาสักแก้วหรือ?”เมื่อได้ยิน!เสียงนี้…….โม่เหลียงเฉินรีบเอียงตัว ขณะที่เห็นซ่างกวนหนานซู่ใบหน้ามีรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้ามีรอยยิ้มน่าเหลือเชื่อปรากฏออกมา ในใจมีความรู้สึกถึงเวลาทนทุกข์ผ่านไปสถานการณ์ที่สวยงามเข้ามาในพริบตา“เชิญ ต้องเชิญแน่นอน”หลังจากนั้นครู่หนึ่ง ในโรงนํ้าชาแห่งหนึ่งที่สวยงามหรูหราหลานเยาเยานั่งตรงข้ามกับโม่เหลียงเฉิน เหล้าอาหาร นํ้าชาเต็มโต๊ะ ล้วนสั่งจากราคาที่แพงที่สุด“คุณชายซ่างกวน ดูว่าเหล่านี้เพียงพอหรือไม่? ไม่พอค่อยสั่ง…….”หลานเยาเยาพยักหน้าอย่างชื่นใจอยู่ในลู่ทางที่ถูกต้องขนาดนี้เร็วๆ ก็ไม่ได้อุ้มสาวงามกลับไปตั้งนานแล้วหรือ?โทษก็โทษที่เขาสำนึกตัวช้าไป ตอนนี้เพิ่มจะรู้จักพยายามประจบประแจงนาง175
ทั้งสองคนเริ่มกินเร็วมากหลานเยาเยาสงบนิ่ง แต่รวดเร็วมาก โม่เหลียงเฉินอยากพูดแต่ก็หยุดหลายครั้ง ที่สำคัญคือเห็นนางกินอย่างเมามันไปแล้ว หากว่ารบกวนนางขณะกำลังกินอย่างชอบใจ ทำให้คนอื่นเขาโกรธจนจากไปเช่นนั้นก็ไม่ใช่ว่าจ่ายเงินโดยเปล่าประโยชน์หรือ?เขาอดทน!สีหน้าท่าทางผิวเผินนิ่งสงบดั่งปกติ ในใจเหมือนกับมดที่อยู่บนหม้อร้อน ร้อนรนจนกระทั้งอาหารที่ในวันปกติโปรดปรานก็ล้วนยากจะกลืนกินไม่ง่ายที่จะรอจนซ่างกวนหนานซู่กินจนพอประมาณแล้วแต่เขากลับทิ้งไว้เพียงหนึ่งประโยคแล้วจากไป“วันจับจ่ายสิ้นปีมาฉลองปีใหม่
