ตาย ครั้งนี้ก็นับว่าทุกข์ผ่านไปสุขเข้ามาแล้ว ตอนนี้สามารถมีเจ้าได้อย่างสมบูรณ์ สูญเสียการควบคุมไปหน่อยก็เป็นเรื่องธรรมดาแน่นอน ที่สำคัญที่สุดคือ เยาเยาเจ้าช่างทำให้ข้าควบคุมความรู้สึกตัวเองไม่ได้เลย”หลานเยาเยามองค้อนเขาแวบหนึ่ง ยังคงขี้เกียจพูดจา นางปิดตาลง เตรียมตัวนอน กลับไม่รู้ว่าคิดอะไรได้ ลืมตาขึ้นมาในพริบตาอีก ก็เห็นเย่แจ๋หยิ่งเข้ามาใกล้……“ทำอะไร?” นางหรี่ตาถาม“แฮ่มๆ” เย่แจ๋หยิ่งรวมมือเข้าด้วยกัน ปากทำไม่สำเร็จ มือกอดคนแน่นขึ้นอีกนิด“เยาเยา เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าคิดอะไร?”“เดิมทีเพียงแค่คิดถึงเรื่องของเสี่ยวฮัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน คิดไม่ถึงว่าท่านจะคิดบุ่มบ่ามอีก หมาป่าหางโต เฮือกหนึ่งก็สามารถกินจนอ้วนได้? ไม่รู้จักค่อยๆทำทีละนิดอย่างสมํ่าเสมอ?”“ทำทีละนิดอย่างสมํ่าเสมอ? !”เย่แจ๋หยิ่งพึมพำไม่กี่คำนี้ด้วยเสียงตํ่า ราวกับว่าไตร่ตรองครู่หนึ่ง มุมปากยกขึ้นยิ้มอย่างทนไม่ได้143
จู่ๆก็ชอบไม่กี่คำนี้อย่างเกิดอะไรขึ้น?ในใจเย่แจ๋หยิ่งชื่นชอบ เสียงสดใสที่ดึงดูดดังมา : “ได้ นี่เป็นที่เจ้าพูด ก็ทำทีละนิดอย่างสมํ่าเสมอ”ไม่รอให้หลานเยาเยาเปิดปากพูดตอบโต้ เขาก็รับเปลี่ยนบทสนทนาทันที“ตั้งแต่ที่เจ้าจากไปแล้ว ในตาของฮัวหยู่อันก็มีแต่ความแค้น เป็นเช่นนี้ต่อไปสุดท้ายนางทำได้เพียงเดินไปทางความตาย ตอนนี้สามารถเปลี่ยนนางได้ เกรงว่ามีเพียงเจ้าแล้ว”เขาเคยมีความคิดที่จะให้โม่เหลียงเฉินจัดการ อย่างไรเสีย
