หานแสไม่มีอะไรจะพูดทันที นานแล้วที่เขาไม่รู้สึกว่าทำอะไรต่อคนผู้หนึ่งไม่ได้ความรู้สึกที่คุ้นเคยทั้งแปลกหน้าชนิดนี้เขาหัวเราะเบาๆอย่างฉับพลัน!ยื่นมือชี้ฮัวหยู่อันที่สลบไม่ได้สติ เลิกคิ้วขึ้น เสียงสบายๆที่มีความหมายลึกซึ้งดังขึ้น“นางลอบสังหารข้าครั้งแล้วครั้งเล่า หากว่าไม่ได้เห็นแก่ไมตรีจิตในอดีตของบางคน นางตายร้อยครั้งไปนานแล้ว แต่ถึงวันนี้ มิตรไมตรีของคนผู้นั้นได้มอดแล้ว ข้าก็ปล่อยคนผู้นี้ไม่ได้ หรือว่าฆ่านางตอนนี้ดี”พูดจบ เขาก็ยกมือขึ้นเตรียมลงมือกลับได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ หานแสหันมองไปทางเสียง เห็นดวงตาเหยียดหยามคู่หนึ่งพอดี ซ่างกวนหนานซู่มือไว้ด้านหลัง ท่าทางสีหน้ามองดูละคร“เจ้าหัวเราะอะไร?”“เรื่องที่น่าขำเช่นนี้ไม่หัวเราะได้อย่างไร?” หลานเยาเยาหัวเราะอีกที ส่ายหน้าอย่างจนปัญญา “หานแส เจ้าไล่ตามไม่หยุดหย่อน ไล่ตามจนถึงด้านหน้าของข้าแล้วใช้คนผู้นี้ทำเป็นเหยื่อ ขวางกั้นทางไปของข้า คิดทดสอบอะไรเป็นแน่ตอนยังทดสอบความจริงออกมาไม่ได้ แล้วเจ้าจะคิดฆ่าคนที่เป็นกุญแจสำคัญได้อย่างไร?เจ้าคิดยืมสิ่งนี้เพื่อดูปฏิกิริยาตอบสนองของข้า ดูสิ ตอนนี้ข้าตอบสนองเช่นนี้…….เจ้าพอใจหรือไม่?”116
สีหน้าหลานเยาเยาไม่สะทกสะท้าน มุมปากยังปรากฏความเย้ยหยั่นบางๆ นางเดินเข้าไปอย่างไม่ไยดี สายตาจ้องมองหานแสความคิดของหานแสถูกเปิดโปง ในใจก็ไม่ได้โกรธแต่ยกมือขึ้นขับเคลื่อนกำลังภายใน ราวกับว่าวินาทีต่อมาก็จะฆ่าฮัวหย
