จวนอ๋องเย่พ่อบ้านเหมยกลับมาจากไปซื้อของด้านนอก มองดูโคมไฟที่ประดับบนจวน เหล่าคนใช้หยิบโคมไฟก็หยิบโคมไฟ แขวนผ้าไหมก็แขวนผ้าไหม แม้จะยุ่งวุ่นวาย แต่ล้วนเป็นบรรยากาศความปีติยินดี“นี่คืออะไร?” พ่อบ้านเหมยสงสัยคนใช้สองสามคนที่ห่างจากพ่อบ้านเหมยใกล้หน่อย รีบดึงพ่อบ้านเหมยไปข้างๆกดเสียงตํ่าซุบซิบขึ้นมา“พ่อบ้านเหมยขอรับ ท่านอ๋องนี่คือเป็นอย่างไรแล้วขอรับ? วันนี้กลับจวนสีหน้าเคร่งขรึมเป็นพิเศษ แต่มองดูลานซวนซีมองไปมองมาก็ยิ้มแล้ว ยังบอกว่าต้องการตกแต่งทั้งหมดให้รื่นเริงหน่อย” ครู่หนึ่งคนก็เป็นกังวลมากท่านอ๋องเป็นเช่นนี้ชั่งไม่ปกตินักในหนึ่งปีที่ผ่านมา ดวงตาทั้งคู่ของท่านอ๋องมองไม่เห็น แทบจะอยู่ในลานซวนซีทั้งวัน ไม่เหยียบออกจากบ้าน ตอนนี้หายแล้ว ท่านอ๋องออกจากบ้านแล้ว กลับเปลี่ยนเป็นไม่ปกติจวนถูกขายแล้วตัวท่านอ๋องเองก็ขายให้คุณชายซ่างกวนแล้ว นี่ทำให้พวกเขาคนรับใช้เหล่านี้กังวลเป็นอย่างมากพ่อบ้านเหมยตอบ : “ใกล้วันจับจ่ายสิ้นปี ทุกครัวเรือนล้วนจับจ่ายของขึ้นปีใหม่แสงสีคึกคัก เปี่ยมด้วยความปีติยินดี ในจวนมีบรรยากาศรื่นเริงหน่อยก็ดี”123
“ใช่ขอรับ! พ่อบ้านเหมย ก่อนหน้านี้ท่านอ๋องยังไปที่ห้องอาบนํ้าด้วย เมื่ออาบนํ้าก็หนึ่งชั่วยามกว่า นี่เป็นเรื่องที่ไม่เคยมีมาก่อนเชียวขอรับ”“ท่านอ๋องทำงานหนักเหนื่อยล้ามาหลายวัน วันนี้กลับจวน ล้างความเหนื่อยล้าทั้งตัว แช่ในนํ้าร้อนหน่อยก็ดี” พ่อบ้านเหมยยังคงตอบอย่า
