เจ้านายของตัวเอง ปลายเท้าจรด เพียงแค่เหาะเท่านั้น ด้วยความเร็วเป็นที่สุด เหมือนดั่งลูกศรแหลมคมที่หลุดออกไปจากคันธนูด้านนอกโรงหมอในที่ลับ เงาคนผู้หนึ่งเหาะออกไป คิดต้องการไล่ตามไป แต่กลับถูกเสียงของหานแสหยุดยั้งแล้ว“แม้ข้าก็ตามไม่ทัน เจ้าคิดว่าเจ้าทำได้?”หานแสที่ยืนอยู่บนหลังคา สวมชุดคลุมสีม่วงเข้ม ภายใต้ลมหนาว ชายเสื้อพลิ้วไหว สายตาจ้องมองทิศทางที่พวกหลานเยาเยาหายตัวไป หัวเราะเยาะเย้ยในใจเสียงหนึ่ง หัวเราะเสียงตํ่าขึ้นมาทำให้ผู้ติดตามตกใจไม่น้อยจบแล้ว จบแล้ว เจ้าของเรือไม่รู้ว่าต้องการทำเรื่องไม่ดีอะไรอีกแล้ว…..
122