หมือนเรือแห่งความสิ้นหวังในอดีตทุกอย่างดูอยู่ครู่หนึ่งหลานเยาเยาไม่ได้สังเกตเห็นเงาร่างของหานแสจึงมองไปทางป่ายเม่ยเซิงที่อยู่ข้างกาย “โดยปกติท่านชายหยิ่งอยู่ที่ไหน?”“บนต้นไม้”“บนต้นไม้?”หลานเยาเยาขมวดคิ้ว เงยหน้ามองสำรวจรอบๆ ในที่สุดด้านข้างพื้นที่ที่โล่งกว้างบนต้นไม้โบราณที่แผ่กิ่งก้านเขียวชอุ่ม พบศาลาต้นไม้หลังหนึ่ง ลักษณะไม่ต่างกับศาลาธรรมดา เพียงแต่ศาลาต้นไม้ใช้ท่อนไม้ทำ อีกทั้งสร้างบนต้นไม้สูงลึกลับในศาลาต้นไม้ กั้นด้วยใบไม้หนาทึบ มองเห็นเงาร่างสีม่วงอย่างเลือนรางเป็นเขา!ก็คือหานแส!คนหาเจอแล้ว เพียงแค่อยู่บนต้นไม้ นางปีนขึ้นไปลำบากอีกทั้งที่นี่คนมากมาย หากว่าต่อสู้ขึ้นมา นางและอาส้งจะเสียเปรียบ95
ดังนั้น นางกระดิกนิ้ว ส้งเย่นกุยจึงได้เอนตัวเข้ามา ใบหูเข้าใกล้นาง รอเจ้านายของตัวเองพูด หลังจากหลานเยาเยาซุบซิบไม่กี่ประโยค ส้งเย่นกุยจึงแฉลบตัวหายไปจากด้านหน้าของนางป่ายเม่ยเซิงมองดูคนที่หายตัวไปอย่างกะทันหัน ค่อนข้างกังวลใจแล้ว“เขาไปไหนแล้ว?”“ไปหาท่านชายหยิ่ง” พูดจบ หลานเยาเยาก็หมุนตัวจากไป เดินไปทางทะเลสาบ“เจ้าจะไปไหนอีก?”“ข้างทะเลสาบมีศาลาเล็กๆ ข้าไปรอคนที่นั่น” นางพูดจบก็เดิน ไม่ได้อธิบายว่าทำไมต้องไปรอที่นั่น และไม่ได้บอกว่าส้งเย่นกุยจะล่อหานแสไปที่นั่นได้อย่างไรกลับเป็นระหว่างที่หมุนตัว ทิ้งรอยยิ้มที่มีความหมายอย่างลึกซึ้งให้เขารอยยิ้มนั่นทำให้ในใจของป่ายเม่ยเซิงเกิดความกลัว“ง
