สำนักหงอี ยิงจวน ยังมีเรือแห่งความสิ้นหวัง ล้วนแค่เท่านั้นสุดท้ายกลายเป็นเหยื่อสังเวยในสงครามความหนักความเบา เจ้าชั่งนํ้าหนักเอง”เหตุผลที่เอาเรื่องบอกป่ายเม่ยเซิง เพื่อต้องการให้เขาไตร่ตรองสถานการณ์โดยรวม หากว่ายังลำบากใจทั้งสองด้าน เขาก็ไร้ทางเยียวยาแล้วป่ายเม่ยเซิงเบิกตาโพลงเขาไม่รู้ว่ายังมีเรื่องนักฆ่าซุ่มสังหารทูตโดยสิ้นเชิง ดูท่าแล้ว สถานการณ์ยังอันตรายเป็นอย่างมากด้วย90
กำลังคิด ก็ถูกคนถีบอีกเท้า ถีบเข้าหน้าเขาพอดี มุกเย่หมิงในปากชนกับฟันอย่างรุนแรง เจ็บราวกับฟันถูกชนแตกแล้ว“คิดดีหรือยัง?”“……” ป่ายเม่ยเซิงไม่รู้จะพูดอะไรในพริบตา จ้องซ่างกวนหนานซู่อย่างดุดันแวบหนึ่งเพิ่งจะพูดจบ ยังบอกให้เขาชั่งนํ้าหนัก เขาก็กำลังชั่งนํ้าหนักไง?ถีบเขามีความหมายกี่อย่าง?ให้เวลาเขาคิดดีดีแล้วหรือ?แต่ทว่าคนที่ก้มมามองดูเขา ราวกับว่าเข้าใจสิ่งที่เขาคิดในใจ บีบรอยยิ้มที่น่ากลัวออกมาเสียงแฝงด้วยความยั่วยวน“คิดดีแล้วหรือ? ถ้าไม่ลงไปเป็นอาหารปลา ก็พาข้าไปหาเจ้าของเรือของเจ้า”เขาไม่ได้พูดชื่อหานแสออกมา และไม่มีการเอ่ยถึงการสร้างเรือแห่งความสิ้นหวังอีกครั้งก็คือกลัวหลังจากจบเรื่องแล้ว คนขับเรือจะถูกฆ่าปิดปากคำถามนี้ ก็ไม่ได้ให้โอกาสป่ายเม่ยเซิงไตร่ตรองเหมือนกัน ฐานะที่หลานเยาเยาเป็นพวกปฏิบัติ ทันทีที่พูดจบ ก็คว้าเชือกที่มัดป่ายเม่ยเซิง ลากเขาแล้วไปทางท้ายเรือทีแรกป่ายเม่ยเซิงไม่มีความกลัว แต่เมื่อถึงท้า
