“ใครกัน… ที่บังอาจทำลายเมล็ดพันธุ์อสูรเหี่ยวเฉาของข้า!”
ณ ส่วนลึกของจวนตระกูลหลัว ชายผู้หนึ่งทอดสายตามองไปยังทิศทางของจวนตระกูลอู๋ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก แววตาที่เคยนิ่งสงบพลันสั่นไหวด้วยความเคลือบแคลงสงสัย
“พวกสุนัขรับใช้ตระกูลหลัว! ไสหัวออกมาให้หมด!!”
ทันใดนั้น เสียงตวาดอันกึกก้องกัมปนาทปานฟ้าถล่มก็ระเบิดขึ้นเหนือผืนน่านฟ้าจวนตระกูลหลัว แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้อากาศรอบด้านบิดเบี้ยวจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
“หืม?”
ชายผู้นั้นเงยหน้าขึ้นฉับพลัน เขามองเห็นอู๋เสี่ยวพั่งที่ลอยตัวเด่นตระหง่านอยู่กลางเวหา คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความขุ่นเคืองถึงขีดสุด
ภายในจวน คนตระกูลหลัวจำนวนมากต่างวิ่งออกมาด้วยความแตกตื่นกับเสียงกัมปนาทที่จู่โจมอย่างกะทันหัน
“เจ้าหนูจากสำนักไหนกัน! กล้ามาแผดเสียงโวยวายเหนือจวนตระกูลหลัวของข้าเชียวรึ!!”
เสียงตวาดตอบด้วยโทสะดังสวนกลับมา พร้อมกับชายหนุ่มผู้หนึ่งที่รวบรวมพลังปราณเตรียมจะขับขี่กระบี่บินทะยานขึ้นไปเพื่อหมายจะเด็ดหัวผู้บุกรุก
ฟุ่บ!
ทว่ายังไม่ทันที่เท้าของมันจะพ้นจากพื้นดิน ตราประทับหมัดสีทองอร่ามก็พุ่งดิ่งลงมาจากฟากฟ้าเสียก่อน อานุภาพของมันกดทับจนแผ่นดินเบื้องล่างสั่นส
