ซ่อนอะไร? คิดว่าหลบแล้วข้าก็จะไม่รู้ว่าเจ้าคือใครแล้วหรือ?”หยุดลงตรงหน้าของผู้โจมตี จากนั้นนั่งยองลง ดึงผมของเขา“เส้นผมกลับเป็นของจริง”พูดจบหลานเยาเยาเอาสายตาไปบนตัวคนที่จับกุมคนโจมตี จากนั้นยิ้มให้เขาบางๆ“อาส้ง หิ้วเขาขึ้นมา ไม่เช่นนั้นข้ามองหน้าเขาไม่ชัด”“ขอรับ เจ้านาย”สิ้นสุดคำพูด ส้งเย่นกุยเตะผู้โจมตีก่อนทีหนึ่ง จากนั้นจึงหิ้วเขาขึ้นมา แบบนี้ก็สามารถทำให้นางเห็นใบหน้าของผู้โจมตีได้อย่างชัดเจนแล้ว แต่ผู้โจมตีผู้นั้นหันหน้าไปด้านข้างตลอด ราวกับว่าไม่อยากให้เขารู้ว่าเขาคือใครหลานเยาเยา “จึจึ” สองเสียง ยิ้มอย่างเย็นยะเยือก“คิดว่าตัวเองคลุมผ้า ข้าก็ไม่รู้ว่าเจ้าเป็นใครแล้ว เจ้าว่า ข้าควรเรียกเจ้าว่าถิงเมี่ยน หรือเรียกเจ้าว่าป่ายเม่ยเซิง? เรียกป่ายเม่ยเซิงสินะ! เจ้าเป็นถึงบุรุษพันหน้าเรียกชื่อเดิมเหมาะสมยิ่งกว่า”พูดจบ นางเอื้อมมือไปดึงผ้าสีดำที่ปิดหน้าของป่ายเม่ยเซิงลง ใบหน้าของถิงเมี่ยนปรากฏออกมาในพริบตา81
เมื่อทิ้งผ้า หลานเยาเยายกมุมปากขึ้นเป็นเส้นโค้ง ยื่นมือไปด้านหลังใบหูของถิงเมี่ยน คลำสองสามที สุดท้ายออกแรงดึงทันที หน้ากากหนังคนแผ่นหนึ่งถูกฉีกลงมาท่าทางที่หยิ่งผยองของป่ายเม่ยเซิงปรากฏออกมาอย่างไม่ต้องสงสัยบุรุษพันหน้าสี่คำนี้ราวกับว่าทิ่มแทงป่ายเม่ยเซิงเข้าแล้ว ถูกฉีกตัวปลอมที่ซ่อนเร้นมานานลง เขามองมาอย่างเรียบๆ มองดูด้วยแววตาแวววาวที่เฉียบคม คนที่เรียกตัวเองว่าซ่างกวนหนานซู่เข
