ตลอดทางกลับมาถึงเมืองหลวง แม้ว่าเย่แจ๋หยิ่งจะไม่พูดกับนาง แต่กลับกอดนางไว้แน่นโดยตลอด เกรงว่านางจะมีโอกาสเล็กน้อยเพื่อหลบหนีทำอะไรไม่ได้ ถึงเมืองหลวงแล้ว พวกเขาต้องแยกกันชั่วคราวเย่แจ๋หยิ่งต้องการไปในห้องหนังสือของพระราชวังหาตำรา ยังต้องไปดูเอกสารราชการที่แบ่งเป็นหมวดหมู่ของเหล่าขุนนางราชการที่มีการจดบันทึกไว้ทั้งหมด เพื่อป้องกันไว้ก่อนที่ภัยพิบัติจะเกิดขึ้นแต่หลานเยาเยาต้องการไปที่แรกก็คือทะเลสาบหนานหูทั้งสองคนไม่สามารถไปทางเดียวกันได้ ดังนั้นทำได้เพียงแยกกันชั่วคราวลงรถม้า เย่แจ๋หยิ่งทำเสื้อผ้าบนร่างของนางให้แน่น “เสื้อผ้าที่เพิ่งเปลี่ยนยังคงบางไปหน่อย ข้าให้คนกลับจวนไปเอาเสื้อคลุมขนสัตว์แล้ว ป้องกันความหนาวอบอุ่นเป็นที่สุด ข้าก็วางใจขึ้นหน่อย”ช่องลับในรถม้า มีเสื้อผ้าที่ซักให้เปลี่ยน และมีชุดกระโปรงมากมายที่เย่แจ๋หยิ่งเคยจัดเตรียมไว้เพื่อหลานเยาเยา ชุดผู้ชายผู้หญิงมีทั้งหมด ส่วนใหญ่ล้วนออกเป็นสีแดงแม้ว่าร่างกายของหลานเยาเยาตอนนี้กับก่อนหน้านี้ไม่เหมือนกัน แต่ยังสามารถสวมบนร่างกายได้เย่แจ๋หยิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วถึงลงรถม้า ปล่อยหลานเยาเยาให้เปลี่ยนในรถม้าผู้เดียว ทั้งๆที่เรื่องราวเร่งด่วนมาก แต่เขายังคงรอนางลงมาอย่างแน่วแน่ ทำการอำลาชั่วคราวหลานเยาเยายังคงสวมชุดผู้ชาย มองดูเสื้อผ้าหนาๆบนตัว นางปาดเหงื่อให้ตัวเอง66
“ข้าไม่เย็น”“เชื่อฟัง” เสียงที่ดึงดูด แฝงด้วยความจริงจังดังขึ้นนาง
