ามเหนื่อยล้าสักนิด ฉับพลันนั้นแววตาก็อ่อนโยนลงมากริมฝีปากบางๆเริ่มขยับ เสียงที่นุ่มนวลเรียกนางเสียงหนึ่ง : “ซู่เอ๋อ!”เขายังคงเรียกนางซู่เอ๋อสีหน้าไม่เปลี่ยน นํ้าเสียงปกติ ราวกับว่าไม่ได้มีความรู้สึกใดๆต่อเทพธิดาประโยคนั้นขององค์ชายเก้าของผึงไหล ในสีหน้าท่าทางไม่มีความแปรผันใดๆดูเหมือนว่า เย่แจ๋หยิ่งรู้ล่วงหน้านานแล้วถูกสิ!เขาเฉลียวฉลาดเพียงไหน ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เพื่อรักษาร่างกายของตัวเองแล้ว ทำให้ตัวเองล้มละลาย จนกระทั่งขายแม้แต่จวน ทั้งยังต้องการแถมสัญญาขายตัวอีกฉบับเขานี่ ก็คือเพื่อผูกมัดร่างกายตัวเขาเองไว้กับตัวเอง ทำให้นางคิดจะปัดความรับผิดชอบก็ปัดไม่หลุด55
หลานเยาเยาก็พยักหน้า ไม่ได้พูดจา หลังจากนั่งลงข้างกายเขาแล้ว ก็เริ่มเอื้อมมือไปปลดเสื้อผ้าของเขา การกระทำอ่อนนุ่ม เกรงว่าเขาจะไม่สบายตัว“เจ้า……ทำอะไร?”เมื่อขึ้นมา ไม่พูดอะไรก็ถอดเสื้อผ้าเขา สีหน้านุ่มนวล สีหน้าแฝงความรู้สึกคิดทำให้เขาไม่คิดไม่ซื่อก็ยากดังนั้นเมื่อพูดออกไป เสียงของเขาล้วนแหบทุ้มหลานเยาเยายังคงไม่พูดจา การกระทำในมือไม่หยุด เวลานี้ดึงเสื้อออกเบาๆครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นทรวงอกขาวละเอียดออกมา“ซู่เอ๋อ!”เขาจับมือของนาง ดวงตาขุ่นมัวขึ้นมาก เสียงยิ่งแหบแห้งแล้วหลานเยาเยายังคงไม่สนใจเขา ยื่นมืออีกข้าง ปัดมือข้างนั้นที่จับมือนางออกจากนั้นเปิดเสื้อของเขาออก ยื่นมือไปคลุมบนทรวงอกขาวละเอียดของเขาเคลื่อนไหวเบาๆบอกใบ้ชัดเจนขน
