าดนี้ เย่แจ๋หยิ่งจะไม่เข้าใจได้อย่างไรแต่ว่า……ตอนนี้ไม่ได้บนตัวของเขาเปื้อนเลือดของผู้อื่น กลิ่นคาวเลือดรุนแรง บวกกับเหงื่อที่ออกทั้งตัวเวลาก่อนหน้านี้ที่หํ้าหั่นกัน แม้ว่าตอนนี้ถูกลมพัดแห้งแล้วแต่ก็ยังมีกลิ่นเหงื่อเล็กน้อย56
เขาไม่อยากล่วงเกินนางอีกทั้งยังอยู่ในรถม้าแต่หลานเยาเยาไม่แยแสต่อเสียงปฏิเสธเบาๆของเขา นิ้วเรียวขาวยังคงค่อยๆวาดเบาๆบนทรวงอกของเขาฉับพลันนั้น มุมปากของนางยกขึ้นนิ้วมือที่เปลี่ยนทิศทางวาดขยับทันที จากบนลงล่าง จากทรวงอกค่อยๆวาดถึงช่วงท้อง สัมผัสขอบกางเกงจึงได้เกี่ยวเบาๆ เต็มไปด้วยการบอกใบ้เย่แจ๋หยิ่งคว้าจับนิ้วมือที่ที่ยั่วยุให้เร่าร้อนของนางอีกครั้ง ไฟปรารถนาในตายิ่งดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ แต่เขายังคงกลับพยายามอดกลั้นควบคุม“ท่านไม่อยาก?” หลานเยาเยาแสดงความรัก เลิกคิ้วมองดูเขา“ข้า……” เย่แจ๋หยิ่งถอนหายใจ ประนีประนอมในที่สุด “อยาก!”แล้วเขาจะปฏิเสธนางจริงๆได้อย่างไร?ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็ไม่อยากปฏิเสธ เพียงแค่กลัวว่าตัวเองสกปรก ล่วงเกินนางเท่านั้นในเมื่อ นางไม่รังเกียจ แล้วเขาจะต้องอดกลั้นอีกทำไม?ด้วยเหตุนี้ยื่นมือไปกุมใบหน้าของนาง เห็นสีหน้าของนาง ก็ตกลงไปทันที ในใจในดวงล้วนเป็นนาง โน้มตัวไปด้านหน้าเล็กน้อย ต้องการจูบริมฝีปากของนางหลานเยาเยาเปิดปากเบาเบา : “เรียกข้า”“เยาเยา”57
“เรียกอีกครั้ง”“เยาเยา……”ริมฝีปากชุ่มชื่นอ่อนนุ่มก็อยู่ตรงหน้า นาทีนั้นที่จะจูบโดน ถูกมือน้อยๆข
