้างหนึ่งกั้นไว้ เย่แจ๋หยิ่งงงงวย ถามด้วยเสียงที่แหบพร่า :“ทำไมหรือ?”เห็นหลานเยาเยายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เย่แจ๋หยิ่งจึงดึงสติกลับมาได้ รู้ว่าตัวเองพูดอะไรแล้วอดที่จะเอามือกุมหน้าผากไม่ได้ จึงได้หัวเราะเสียงตํ่าออกมาเป็นเวลานาน เย่แจ๋หยิ่งถึงได้หยุดหัวเราะ สีหน้าจริงจัง“เยาเยา ข้าเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังที่ยังหนุ่มแน่น เจ้ายั่วยวนเบาๆ ข้าก็ไฟปรารถนาแผดเผาร่าง เกรงว่าตอนนี้ลดลงไม่ได้แล้ว เจ้าว่าควรทำอย่างไร?”เขาพูดพลางยื่นมือไปถูริมฝีปากของนางพลาง ราวกับว่ากำลังทำโทษนางเช่นนั้น“อย่าพูดมาก” หลานเยาเยาคว้ามือของเขาไว้ เอาลงมาจับไว้แน่น ไม่ให้เขาบุ่มบ่าม “พูดมาสิ ข้าทำตรงไหนดีไม่พอ ทำให้ท่านมั่นใจว่าเป็นข้าเนิ่นๆ”“เช่นนั้นเจ้าปล่อยข้าก่อน หากไม่ปล่อย ข้าจะต้องถูกเผาตายแล้ว” เย่แจ๋หยิ่งอดทนต่อการกล่าวหา“หืม?”หลานเยาเยาสงสัย นอกจากเมื่อครู่ นางก็ไม่ได้ลุ่มล่ามนี่!แต่ทว่าจากการเคลื่อนสายตาของเย่แจ๋หยิ่ง ได้พบอย่างตะลึงว่า มืออีกข้างของนางยังคงเกี่ยวขอบกางเกงของเย่แจ๋หยิ่งไม่ปล่อย จากเนื้อผ้าหรูหราที่กั้นไว้ นางล้วนเห็นถึงความผิดปกติของร่างกายส่วนล่างของเขา…..
58
