หลานเยาเยาและยู่หลิวซูตะลึงทันที จากนั้นคอแข็งหันกลับไปพร้อมกันโดยไม่ได้นัด ทันใดนั้นก็เห็นรอยยิ้มที่มีจุดประสงค์ไม่ดีของเหล่าผู้อาวุโสใจหล่นวูบ“เจ้าสำนัก คุณชายซ่างกวน อารมณ์สุนทรีย์จริงๆเลย!”เออะ……นํ้าเสียงนี้ จบเห่แล้ว…….49
สีหน้ายู่หลิวซูเต็มไปด้วยความเก้ๆกังๆ หลานเยาเยายิ้มด้วยความละอายใจ สองคนยืนขึ้นช้าๆ มองกันแวบหนึ่ง จากนั้น แฉลบตัวจากไป หนีไว้ก่อน“ปัดโถ่ หนีแล้ว อดีตและปัจจุบันล้วนหนีหมดแล้ว”“ต้องไล่ตามหรือไม่?”“จำเป็นสิ! หรือจะดูเฉยๆหรือ?”“แต่ทางนั้นยังมีเรื่องที่จัดการไม่เสร็จสิ้น พวกเราทำธุระก่อนค่อยตาม หรือว่าตามก่อนค่อยไปทำธุระ?”ผู้อาวุโสรองสะบัดแขนเสื้อ “กังวลอะไร? พวกเจ้าวิ่งหนีได้พระวิ่งหนีวัดไม่ได้สถานการณ์เช่นนี้ตอนนี้ พวกเขาจะสามารถหนีไปไหนได้? สุดท้ายยังจำเป็นต้องหางหดกลับมาอย่างเชื่อฟัง”จากคำพูดของผู้อาวุโสรอง บรรดาผู้อาวุโสพยักหน้าพร้อมกัน“มีเหตุผล รอพวกเขากลับมาค่อยว่ากัน”…….เรื่องการซุ่มสังหารทูตขุนนาง นอกจากสำนักหงอี ที่มาก่อนก็คือข้าหลวงท้องถิ่นหลังจากได้ยินเรื่องนี้ ใต้เท้าผู้ว่าการสีหน้าซีดขาวไม่ได้ดีขึ้น เห็นศพกองเป็นภูเขาด้วยตาตัวเอง เขายืนก็ไม่มั่นคง ยังต้องการคนสองคนพยุงไว้ จึงสามารถสั่งการเจ้าหน้าที่จัดการศพให้ดีได้ยินว่าอ๋องเย่ก็อยู่ทั้งคนก็อกสั่นขวัญผวา50
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง อยู่ในเขตปกครองของเขา เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ สิบหัวก็ไม่พอให้ตัดเพียงแค่เย่
