แต่ว่า ทำให้หลานเยาเยาอึ้งจนพูดไม่ออกคือ ระเบิดควันถูกองครักษ์ลับเตะไปทางนักฆ่านั้น เตะถูกนักฆ่าคนหน้าสุดพอดีเห็นสิ่งของเล็กๆกลิ้งตกที่ข้างเท้า นักฆ่าผู้นั้นสีหน้าซีดขาวในพริบตา ดวงตาโทสะสลายไป ม่านตานัยน์ตาหดอย่างฉับพลัน ตั้งตัวไม่ได้ ก็พลิกควํ่าไปทางหลังตรงๆนักฆ่าข้างๆ ในตอนนี้จึงพบว่า การกระโดดของตัวเองน่าทึ่ง นึกไม่ถึงว่ายังสูงกว่าเหาะอีก แต่ละคนตกใจจนแทบตายสิ่งของเล็กๆนั้นไม่มีเสียงระเบิดดังสนั่น แต่เหมือนดั่งการผายลมอัดอั้น เสียงเล็ก“ปี๊ดปี๊ดปี๊ด” ดังออกมา จากนั้นปล่อยควันสีขาวออกมาในพริบตา ยิ่งปล่อยยิ่งเยอะปกคลุมนักฆ่าเหล่านั้นไว้แล้ว“ข้ามองไม่เห็นแล้ว มีเพียงสีขาวเป็นผืนแผ่น”“นี่คืออะไร?”“คือเมฆ นึกไม่ถึงว่าคนผู้นั้นเอาเมฆบนฟ้าลงมาแล้ว”“เจอผีแล้ว เขาเป็นมนุษย์ปีศาจ”เห็นนักฆ่าด้านหน้าถูกทำให้ตื่นตระหนก นักฆ่าด้านหลังหยุดฝีเท้าลง ลังเลว่าจะพุ่งเข้าไปหรือไม่ หัวหน้าของพวกเขาล้วนตายหมดแล้ว ไม่มีคนชี้แนะพวกเขา กลุ่มคนที่ไร้ผู้นำ เมื่อได้ยินคำว่ามนุษย์ปีศาจในประโยคพวกเขาลังเลแล้วการเล่านิยายเคยพูด มนุษย์ปีศาจเปลี่ยนแปลงได้มากมาย ฆ่าไม่ตาย38
มุมปากหลานเยาเยายกขึ้นดีมาก!เดิมทีเพียงแค่อยากทำให้พวกเขาตกใจ ได้ทำให้พวกเย่แจ๋หยิ่งพักหายใจ ตอนนี้เป็นเช่นนี้ก็ดี พวกเขากลัวแล้ว สำหรับเหตุการณ์ที่ไม่รู้ พวกเขาหวาดผวา ใช้ของประหลาดมาวิเคราะห์กันด้วยเหตุนี้ หลานเยาเยาทำเสียงสูง กล่าวด้วยเสียง
