วกเขาต่างตอบว่าไม่มีสิ่งผิดปกติใดๆ”เมื่อคืนไม่มีความผิดปกติ หรือว่าเป็นตอนกลางวัน?” สีหน้าของตวนอวี่ชิงเปลี่ยนไป “ท่านผู้ดูแลหู เจ้าคิดอะไรออกหรือไม่?” ผู้ดูแลใหญ่ตวนอวี่ชิงถามด้วยสีหน้าขมวดคิ้ว
หูหยุนซานแสดงสีหน้าเหมือนเพิ่งเข้าใจ “ท่านผู้ดูแลใหญ่ เรื่องนี้แปลกมาก ไม่ต้องพูดถึงว่าคนงานทั้งสิบสองคนนี้จะดูแลอย่างตั้งใจหรือไม่ แม้แต่ไม่มีคนดูแล คลังสมบัตินี้จะเปิดได้ง่ายๆ หรือ? อีกทั้งในคลังสมบัติยังมีอาวุธวิเศษมากมาย รวมถึงสมบัติล้ำค่าอื่นๆ ทั้งหมดล้วนมีมูลค่ามหาศาล แต่ทำไมถึงหายไปเพียงถุงเก็บยาที่ไม่มีแม้แต่ป้ายกำกับเท่านั้น?” หูหยุนซานวิเคราะห์อย่างละเอียด
“พูดน้อยลงหน่อย เจ้ามีความคิดอะไร?” ผู้ดูแลใหญ่ตวนอวี่ชิงพูดอย่างไม่อดทนด้วยสีหน้าขมวดคิ้ว
“ท่านผู้ดูแลใหญ่ ข้าน้อยเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า หลังจากปิดผนึกเมื่อวาน หลิวเหมยเอ๋อร์เคยเข้าไปในคลังสมบัติเพื่อเก็บถุงหอม และตอนนั้นท่านกับข้าต่างอยู่นอกคลังสมบัติ แม้เวลาจะสั้น แต่ก็เพียงพอที่จะนำถุงเก็บของไป นี่ก็อธิบายได้ว่าทำไมขโมยถึงเอาแต่ยาไม่เอาของอื่น” หูหยุนซานพูดพลางขมวดคิ้ว
“เป็นนาง?” ผู้ดูแลใหญ่ตวนอวี่ชิงไม่อยากเชื่อ แต่การวิเคราะห์ของหูหยุนซานนั้นมีเหตุผลทุกประโยค แทบไม่มีที่ให้โต้แย้งเลย อีกทั้งเขาก็สงสัยหลิวเหมยเอ๋อร์เช่นกัน นอกจากนางแล้ว แทบไม่มีใครที่สามารถเข้าถึงยาได้
“ข้าต้องถามนางต่อหน้า” ผู้ดูแลใหญ่ตวนอวี่ชิงแค่นเสียงเย็นชา
