พูดถึงตรงนี้ เย่แจ๋หยิ่งหัวเราะเจื่อนๆเสียหนึ่ง ในตามีความเปล่าเปลี่ยวเล็กน้อยหลานเยาเยามองเย่แจ๋หยิ่งอย่างตะลึง นางเห็นดวงตาที่แดงกํ่าเล็กน้อยของเขาและริมฝีปากที่เม้มสนิทนางก็เคยเดาตัวตนที่แท้จริงของเย่แจ๋หยิ่งได้อย่างเลือนราง กระดูกศพหลายชิ้นในสุสานหลวง ตัวตนปลอมของเซียวซื่อจื่อบนที่บวงสรวงเทพแห่งสวรรค……เหล่านี้นางรู้ทั้งหมดอย่างเดียวไม่รู้ก็คือ ตาเฒ่าเย่นยังเคยเป็นอาจารย์ของเขา“เย่แจ๋หยิ่ง ท่านไม่ได้ทำเพื่อส่วนตัว ท่านคือทำเพื่อผู้คนบนโลกนะ!”ตอนนั้นราชครูเทียนเวิงออกจากเมืองหลวง เดินทางไปเสาะหายาฉางตานที่ทะเลทราย ประจวบเหมาะกับวันที่เย่แจ๋หยิ่งถือตราราชลัญจกรหยกแห่งราชวงศ์เก่านำผู้ใต้บัญชาเก่าของราชวงศ์เก่าเข้าโจมตีเมืองหลวง เป็นโอกาสที่ดีที่สุดในการยึดตำแหน่งฮ่องเต้ที่เดิมควรจะเป็นของเขาคืนแต่ว่า……เวลานั้นก็เป็นโอกาสที่ดีในการทำลายทุ่งดอกกระดูกขาวทั้งหมดในคราวเดียวพอดี โอกาสหายาก จะพลาดไปไม่ได้ ไม่เช่นนั้นจะทำให้โลกวุ่นวายใหญ่โตปราชาชนไม่มีทางมีชีวิตได้ ทั้งแผ่นดินใหญ่ใต้โลกอาจจะต้องกลายเป็นคนโดนมนต์ดำเย่แจ๋หยิ่งไม่ได้มีความผิด!ตาเฒ่าเย่นก็ไม่ได้ผิดหวัง เขาเพียงแค่เสียดาย…….9
“อาณาปราชาราษฎร์ใต้ผืนฟ้า?”เย่แจ๋หยิ่งบ่นพึมพำไม่กี่คำนี้ จากนั้นก็ส่ายหัวเงียบๆ สีหน้าโศกเศร้าไปมากใช่แล้ว!อาณาปราชาราษฎร์ใต้ผืนฟ้าตั้งแต่เด็กคนที่เขาใกล้ชิดรวมถึงเชื่อใจ ถ้าให้การสั่งสอนเขาก็คือราษฎร อาณ
