ปที่ทางแยกอีกทางหนึ่ง“เย่แจ๋หยิ่ง คนเหล่านั้นมีความแปลกประหลาด”ข้าวถั่วลิสงหนึ่งจาน เหล้าเข้มหนึ่งชาม ทำไมสามารถทำให้คนไม่กี่คนที่นั่งแยกกัน ไม่พูดจาแต่กลับสามารถนั่งได้ครึ่งวัน อีกทั้งเมื่อมองดูท่าทางของพวกเขา ก็รู้ว่าพวกเขาไม่ใช่คนที่มีนิสัยสามารถอดกลั้นได้ชนิดนั้น“อืม!” เย่แจ๋หยิ่งพยักหน้า “แรงสังหารรุนแรงมาก!”14
“ก่อนออกมา ท่านยังจำคำที่เสี่ยวเอ้อพูดพึมพำกับตัวเองได้ไหม?”นึกย้อนถึงเมื่อครู่ พวกเขาเพิ่งจะเหยียบออกจากโรงเตี๊ยม ก็ได้ยินเสี่ยวเอ้อที่ยืนอยู่ข้างๆบ่นกับตัวเองว่า : “ไม่กี่วันนี้ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ลูกค้าที่มาในร้านสั่งอาหารไม่กี่อย่าง พอนั่งก็นั่งทั้งวัน เมื่อฟ้าเริ่มมืดก็ยังยิ่งรวมกันมากขึ้นเรื่อยๆ เอาโรงเตี๊ยมทำเป็นอะไรแล้ว?”คนเหล่านี้น่าสงสัยเป็นอย่างมากจริงๆเมื่อหลานเยาเยาเข้าโรงเตี๊ยมก็พบว่า ตอนนี้แต่ละครัวเรือนล้วนกำลังจับจ่ายของใช้ปีใหม่ ไหนเลยจะมีเวลาว่างสบายๆมาถึงโรงเตี๊ยมพอนั่งก็นั่งทั้งวัน หลังจากถึงกลางคืนดึกดื่นยังจะรวมตัวกันขึ้นมาอีกนี่แปลกประหลาดเป็นอย่างมาก!เย่แจ๋หยิ่งก็เห็นแล้ว เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าค่อนข้างเคร่งขรึม“จำได้แน่นอน หวังว่าจะไม่ได้เป็นเช่นนั้นเหมือนที่ข้าคิด”
15
