มลอง นาทีนั้นที่หลานเยาเยายื่นมือไปลูบใบหน้าของเขา เขารู้สึกว่าทุกอย่างคุ้มค่าแล้วเยาเยาของเขานี่!ท้ายที่สุดก็ทำใจผลักเขาออกไม่ได้แต่เขากลัวว่าจะควบคุมความรู้สึกของตัวเองไม่ได้ ไม่กล้าเพิ่มความลํ้าลึกให้จูบนี้อย่างง่ายดายโดยตลอดได้ หลานเยาเยาหายใจลำบาก ร่างกายอ่อนไปทั้งตัว เย่แจ๋หยิ่งจึงปล่อยนางด้วยความรู้สึกสุขที่ยังไม่ถึงสุด เอานางกอดไว้ในอ้อมอก1332
ก้มมองหน้าตาของหลานเยาเยาเวลานี้ เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ยื่นนิ้วมือที่แยกออกอย่างชัดเจนออกไป ค่อยๆพรรณนาใบหน้าของเขา มืออีกข้างหนึ่งเล่นเส้นผมของนางแต่กลับคิดไม่ถึง หลานเยาเยาที่นอนอยู่ในอ้อมอกของเขา ยื่นมือออกกะทันหันดึงผ้าแดงที่ปิดตาสองข้างของเขาทันที ดวงตาหมึกดำคู่หนึ่งที่ลึกลํ้ายังไม่เคยชินกับแสงสว่างมากๆ กะพริบตาเล็กน้อยจึงได้มองดูนางอย่างจนปัญญา“หายตั้งแต่เมื่อไหร่?”“เมื่อครู่!”“เมื่อครู่?” หลานเยาเยาเลิกคิ้ว ในดวงตาฉายแววเจ้าเล่ห์เย่แจ๋หยิ่งเห็นดังนั้น คว้ามือของนางแล้วกล่าว “ในวันที่เจ้าทิ้งข้าแล้วจากไป ก็มองเห็นอย่างเลือนรางแล้ว ตอนนี้มองเห็นชัดยิ่งขึ้นแล้วเท่านั้น”“เช่นนั้นก็แปลกแล้ว” หลานเยาเยาขมวดคิ้ว ถามสิ่งที่ตัวเองกังวลออกมา“ลักษณะของข้านี้แม้ว่าจะสง่างามสุภาพ แต่ก็ไม่ถึงกับเหมือนผู้หญิง ข้าทำให้เจ้าหันมาชอบผู้ชายด้วยกันได้อย่างไรล่ะ?”“บางทีเพราะไม่รู้ว่าความรู้สึกเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ ผ่านไปความรู้สึกก็ลํ้าลึกแล้วละมั
