หลังจากนั้นครู่หนึ่ง!ถังมู่หวั่นชุดกระโปรงสีชมพู วิ่งออกมาตลอดทาง ปิดหน้าร้องไห้ตลอดทาง เห็นเย่หลีเฉินขาอ่อนนั่งอยู่ที่พื้น ฝีเท้าชะงักเล็กน้อย แล้วรีบวิ่งหลีกไปเย่หลีเฉินเงยหน้ามองเงาหลังที่เลือนรางไกลออกไป สุดท้ายไม่ได้ลุกขึ้นไล่ตามไปตอนนี้ในสมองของเขาสับสนไปหมด ตัดไม่ขาด จัดการก็ยังยุ่งเหยิงจนกระทั่งชุดคลุมสีดำขอบทองปรากฏด้านหน้าเขา เขาจึงเงยหน้ามองอีกครั้งมองดูร่างที่ยังคงสูงใหญ่กำยำ เสด็จอาที่กลับเผยถึงความโศกเศร้าออกมาตลอดเวลาดวงตาอดไม่ได้แดงขึ้นอย่างกะทันหัน“นางล่ะ?”อยู่ตรงนี้ เขาสังเกตไม่เห็นถึงกลิ่นอายของคนที่สองนางไปแล้วหรือ?จิตใจที่เดิมทีสับสน ก็วุ่นวายขึ้นทันที ราวกับว่านาทีที่ไม่มีนางอยู่ข้างกาย เขาก็จะอยู่ไม่เป็นสุขได้ยินดังนั้น เย่หลีเฉินกอดขาของเขาไว้ทันทีอย่างคาดไม่ถึง“เสด็จอา เขาปรากฏตัวแล้ว”ร่างกายเย่แจ๋หยิ่งชะงัก ถูกเย่หลีเฉินกอดขาไว้ เหมือนกับความหนักห้าร้อยกิโลกรัมไม่สามารถขยับเท้าได้แม้ครึ่งก้าว หากไม่ใช่ลมหนาวพัดเส้นผม พัดผ้าแดงสองเส้นที่ห้อยลงมาให้ขยับ ภาพเหตุการณ์ก็เหมือนดั่งหยุดนิ่งอยู่เช่นนั้นใครจะคิดถึงได้…….1265
องค์ชายรัชทายาทที่อดีตเป็นหนุ่มน้อยที่ดุเดือด ตอนนี้จะเป็นฮ่องเต้ที่อยู่เหนือคนนับหมื่นๆ กอดขาของคนผู้หนึ่งไว้อย่างคิดไม่ถึง เหมือนดั่งเด็กน้อยที่จนปัญญา“ใคร? ใครปรากฏตัวแล้ว?”ในใจแอบมีคำตอบแล้ว แต่เย่แจ๋หยิ่งก็ยังหวังให้เขาพูดออกจากปากเอง“ส้งเ
