“เจ้า……”“ทำไม? ไม่อยากให้? เช่นนั้นก็เอายาถอนพิษอ้วกออกมาให้ข้า” ถังมู่หวั่นเสียงเย็นชา หว่างคิ้วแสดงความไม่พอใจ“หึ!” คนตระกูลใหญ่โตไม่ยินยอมบังคับซื้อบังคับขาย？เขาอยากอ้วกออกมาคืนให้นาง แต่ว่า หลังจากที่ยาถอนพิษนั่นลงท้องแล้ว เขารู้สึกอย่างชัดเจนว่าตัวเองไม่ได้ปรารถนาอยากดื่มเลือดมากขนาดนั้นแล้วตะลึงงันไปตรงนั้น!“เป็นยาถอนพิษจริงๆ?”“ไม่ใช่ว่าเจ้ารู้สึกได้แล้วหรือ? ยังจะต้องถามอีก?”มองดูแต่ละการกระทำแต่ละคำพูดของถังมู่หวั่น เย่หลีเฉินยิ้มเจื่อนๆออกมาอย่างอธิบายไม่ได้นี่ถึงจะเป็นหลานเยาเยานี่!ชอบกิน ชอบทรัพย์สิน วิชาการรักษาลํ้าเลิศขณะที่ถังมู่หวั่นมองมาทางเขา เขาหัวเราะเล็กน้อย เปิดปากอย่างลำบาก“เจ้าสามารถกลับมาได้ดีจริงๆ” แม้ว่าจะเป็นเพียงจิตวิญญาณ ก็ดีถังมู่หวั่นเพียงยกมุมปากขึ้น สีหน้าค่อนข้างเศร้าเล็กน้อย เหมือนกับว่ามีเรื่องในใจที่ยากจะเอ่ย สุดท้ายก็เปลี่ยนเป็นถอนหายใจ1256
“ทำไมเจ้าไม่ดีใจ?” เขาถาม“ไม่ใช่ทุกคนที่ล้วนมีความคิดเหมือนท่าน แม้เผชิญลมฝน แม้ว่าจะจารึกในความทรงจำสลักไว้ที่กระดูก ท้ายที่สุดหนีไม่พ้นคนตายไฟดับชนเผ่าหยินไห่บนหุบเหวหุบเขาจิ้นดาบที่ร้ายแรงนั้น ประโยคนั้นของเขา ‘เยาเยารอข้า’ชื่อที่ลบไม่ออกที่สลักไว้ที่แขน เขาบอกว่าเพื่อทำให้ตัวเองไม่ลืมข้ายังมีพิษกู่ถงซินที่จำเป็นต้องให้เลือดหัวใจเลี้ยงบำรุง ก็เหมือนดวงดาวในวันวานไม่คงอยู่แล้วเหอะ เขาลืมข้าแล้ว…….”พูดถึงตร
