งนี้ ดวงตาทั้งสองข้างที่มองจนแทบทะลุนั้นของถังมู่หวั่นแดงเล็กน้อยนํ้าตาที่อดกลั้นในเบ้าตาเอ่อล้น สายตาค่อยๆตกไปที่ยืนอยู่ที่ประตู บนร่างของเย่แจ๋หยิ่งที่ผ้าแดงปิดตาทั้งสองข้างไว้……เขาหรอ! ชายผู้นั้นที่ทำให้นางรู้สึกไกลเกินเอื้อมนางไม่เชื่อ แม้ว่าเป็นเช่นนี้ สุดท้ายก็ยังไม่ยอมเชื่องั้นหรือ?เวลานี้!ร่างกายของเย่แจ๋หยิ่งสั่นเทาเล็กน้อยคำพูดเหล่านั้น……ประสบการณ์ที่จดจำไม่เคยลืมเหล่านั้น อุปสรรคที่เคยเผชิญเหล่านั้น เหมือนอยู่ข้างหู ฉีกหัวใจของเขาทีละนิ้วทีละนิ้ว เขาจะลืมได้อย่างไร?แต่ว่า……1257
ไม่ควรเป็นเช่นนี้……เขาหาเจอแล้วไม่ใช่หรือ? ก็อยู่ข้างกายเขานี่…….เย่แจ๋หยิ่งค่อยๆหันหน้าไปมองหญิงที่ตะลึงงันอยู่ข้างกาย เจ็บปวดในใจอย่างกะทันหัน เพิ่งจะเอามือกุมทรวงอก“ฟู่ว!”ถังมู่หวั่นทางนี้ตัวงออย่างกะทันหันทันที กระอักเลือดออกจากปาก“เจ้า เจ้าเป็นอะไร?”เย่หลีเฉินตะลึงทันที รีบเอนตัวพยุงนางไว้ แต่ก็พยุงเล็กน้อยเท่านั้น ไม่กล้าพยุงจริงจัง อย่างไรเสีย ในใจเขามั่นใจแล้วว่าถังมู่หวั่นคือจิตวิญญาณของหลานเยาเยาและหลานเยาเยาคือพราชายาของเสด็จอา เป็นเสด็จอาสะใภ้ของเขาเขาไม่สามารถเกินเลยได้…….แต่ถังมู่หวั่นกลับหัวเราะเสียงตํ่าออกมา เสียงหัวเราะค่อนข้างโศกเศร้า และปลอดโปร่งเล็กน้อย นางเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก ร่างที่ยืนตรงโซเซ มองดูเย่แจ๋หยิ่งด้วยรอยยิ้มเย็นชา“ท่านเจ็บหัวใจอีกแล้วใช่หรือไม่? ข้าก็เจ็บ! ท่านเ
