ส่ผู้ใดลงไปไม่ได้อีกแม้ว่ายังทำให้กระจ่างไม่ได้ว่าถังมู่หวั่นผู้นั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็ไม่มีที่ว่างเล็กน้อยให้นาง”เขาสูญเสียหลานเยาเยาไปครั้งหนึ่งแล้วจะไม่สูญเสียอีกครั้งเด็ดขาด ก่อนหน้านี้จำไม่ผิด หลังจากนี้ก็ไม่ ไม่ว่าสุดโลกสุดขอบทะเล เขาก็จะต้องหานางพบ เคียงคู่กับนางชั่วชีวิต“แต่นาง……”“ในเมื่อไม่เหมือนถูกจำได้ แล้วทำไมต้องแสร้งจนเหมือนขนาดนั้น?” เขาตัดบทคำพูดของเย่หลีเฉิน พูดความคิดจริงๆของตัวเองออกมาคราวนี้ เย่หลีเฉินตะลึงงันโดยสิ้นเชิงใช่แล้ว!1267
ตอนนั้นที่หลานเยาเยากลายเป็นเทพธิดามาถึงเมืองหลวง เพื่อไม่ให้ผู้อื่นจำได้ฝืนบังคับปรับเปลี่ยนนิสัยเดิมของตัวเองแต่ตอนนี้……กลับกันโดยสิ้นเชิงแล้วรอจนเขาดึงสติกลับมาได้ ข้างกายว่างเปล่าไร้ผู้คนเขารู้เสด็จอาไปหาซ่างกวนแล้ว—ข้างถนนเล็กๆ ตรงศาลา ป่าไม้ผืนหนึ่ง ความมืดสลัวทั้งยังเงียบวังเวง แทบจะปกคลุมศาลาไว้ ต้นไม้โบราณแข็งแรงสั่นไหวในลมหนาว กิ่งก้านที่เริ่มเหลืองส่งเสียงดังต้นไม้ใหญ่โบราณแห้งๆ บังลมหนาวเป็นระลอกๆให้คนสองคนที่นั่งอยู่ข้างกายมันมองดูที่พิงเสาหินอยู่ในศาลา หลานเยาเยาที่กลับยังสลบไสล แล้วมองดูสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย สีหน้าส้งเย่นกุยเต็มไปด้วยความงงงันก่อนหน้านี้รีบร้อนไปชั่วขณะ สนใจเพียงแค่พาหลานเยาเยาจากไป ไม่ได้จำว่าสำนักนั่นชื่ออะไรสำนักจื่ออี？สำนักหงอี?หรือว่าสำนักหลานอีแล้ว?เขาดึงคุณป้าที่ผ่านทางไว้ แล้วเปิดปากอย่างล
