เป็นธรรมดา แต่เขากลับไม่กลัวสักนิดเพราะว่า……“เจ้ากำลังกลัวข้า!” นํ้าเสียงไร้ข้อกังขา“ท่านพูดเลอะเทอะ”“เหอะ! เลอะเทอะ? ในวังทองที่ทะเลทราย ครั้งแรกที่เจอข้า เจ้าก็กำลังหลบข้าเพราะว่าเจ้ากำลังกลัว ใช่หรือไม่ล่ะ? ส้งเย่นกุย” เย่แจ๋หยิ่งเดินเข้าไปในศาลาด้วยสายตาที่เลือนราง ดึงบางคนที่ขวางทางออก เอาหลานเยาเยากอดไว้ในอ้อมอก เพื่อจัดการผมที่ถูกลมพัดยุ่งเหยิงของนาง1271
จิตสำนึกปกป้องหลานเยาเยา ร่างกายที่แท้จริงของส้งเย่นกุยได้ดีดออกไปนอกศาลาแล้ว เบิกตากว้าง“ท่านรู้ได้อย่างไร?”เมื่อคิดถึงที่พาเจ้านายของตัวเองจากไป เขาไม่ได้เพิ่มการปิดบังเสียงเดิม ในใจก็โมโหอย่างกะทันหันเย่หลีเฉินเจ้านั่น ประโยคเดียวก็สามารถจำเขาได้แล้ว?จบแล้วเจ้านายฟื้นมาเกรงว่าจะต้องถลกหนังเขาแล้วเย่แจ๋หยิ่งมองดูคนในอ้อมกอดเงียบๆ ยกยิ้มมุมปาก และไม่ได้ตอบคำถามของส้งเย่นกุย เป็นเวลานานจึงได้ถามขึ้นเงียบๆ :“เย่ซางหลิงกับซ่างกวนหนานซู่สุดท้ายเป็นอย่างไร?
1272
