หยิ่งสักที นางจะต้องอัดอั้นจนเป็นบ้าพริบตานั้น เย่แจ๋หยิ่งบีบคางของนางไว้ ค่อยๆปราชิดเข้าใกล้นาง ดวงตาที่ลึกลํ้าดั่งระลอกคลื่นเหมือนต้องการจะดูดนางเข้าไป“ทำไมต้องโกรธขนาดนี้? หืม?”“เจ้าใช่หรือไม่…….”หลานเยาเยาสะดุ้งโหยงฉับพลัน ถอยหลังไปสองสามก้าวทันที “ไม่ใช่ไม่ใช่ ข้าไม่ใช่แน่นอน”1243
บนมือว่างเปล่าทันที เย่แจ๋หยิ่งแอบเสียดาย แต่ว่า เห็นการตอบสนองขนาดนั้นเมื่อครู่ของนาง ก็พอใจแล้ว เดินเหินขึ้นมา ล้วนรู้สึกเดินเร็วขึ้น“ข้ายังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ?”หลานเยาเยามองตากลมดิก ยืดคอยาว เพิ่มความหนักแน่นของนํ้าเสียงพยายามแก้ตัว : “ไม่ว่าท่านอยากพูดอะไร ยังไงซะไม่ใช่อย่างนั้นที่ท่านคิด”“อ๋อ? ไม่ใช่หรอ! ข้ายังอยากพูดว่าเจ้าเกลียดข้าน่ะ! เดิมทีไม่ใช่ ดูท่าคือชอบข้ามากแล้ว อืม! ข้าฝืนใจยอมรับละกัน!”“……” หลานเยาเยาสำลัก คำด่าประโยคหนึ่งไม่รู้ว่าควรพูดหรือไม่ควรพูด“ไป ไปเดินเล่นที่หอแดง”เย่แจ๋หยิ่งยิ้มอย่างสบายใจ เดินไปถึงข้างกายหลานเยาเยา ยื่นมือ คล้องไหลของนาง ชายที่รู้ใจกันสองคนเดินไปทางหอแดงหลังจากนั้นครู่หนึ่ง ยังเดินไม่ถึงหอแดงหลานเยาเยาจงใจเดินช้าลง ตัดสินใจให้การสั่งสอนด้านความคิดกับเย่แจ๋หยิ่ง :“ท่านอ๋องเทพสงครามที่สูงส่งผู้หนึ่ง ทำศึกไม่เคยแพ้ รบไม่มีไม่สามารถพิชิตได้งดงามเช่นเทพเซียน ราษฎรนับถือท่านดั่งเทพ ท่านจะสามารถไปเดินเล่นที่หอแดงได้อย่างไร ทำให้ราษฎรมากมายผิดหวัง ใจหาย เจ็บปวดใจเป็
