พริบตานั้นสังเกตได้ว่านางเงียบงัน เย่แจ๋หยิ่งค่อยๆเข้าใกล้นาง นํ้าเสียงทุ้มตํ่าดึงดูดดังขึ้นข้างหูของนาง“เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”“คนตระกูลใหญ่โตที่รักษาตัวที่โรงหมอหายตัวไปแล้ว เขาเหมือนกับคนตระกูลใหญ่ก่อนหน้านี้ ล้วนได้รับการแพร่เชื้อ กลับเป็นคนผู้เดียวที่ค่อยๆถอนพิษได้โดยไม่ต้องใช้ยาถอนพิษโดยเฉพาะ”ตอนนี้กลับหายตัวไปแล้วแม้ว่าส้งเย่นกุยเป็นคนที่ทำงานไม่เข้าเรื่องเข้าราวผู้หนึ่ง แต่เย่แจ๋หยิ่งก็ส่งคนไปในโรงหมอแล้ว ตามหลักการ คนตระกูลใหญ่ผู้นั้นไม่สามารถหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยได้เรื่องนี้แปลกประหลาดมาก นางจำเป็นต้องไปโรงหมอรอบหนึ่ง“ข้าไปพร้อมกับเจ้า”หลานเยาเยามองทางเขา ก็เห็นเย่แจ๋หยิ่งกลัวว่านางจะไม่ยินยอม มือดึงแขนเสื้อนางไว้อย่างรวดเร็ว จากนั้นมองนางนิ่งๆ ราวกับว่านางไม่ตกลง เขาก็จะไม่ปล่อยนางเช่นนั้นหลานเยาเยาอดยิ้มเจื่อนๆไม่ได้ เดิมทีก็ไม่คิดจะปล่อยเขาไว้ จึงพยักหน้าบอกว่าได้—1234
มาถึงโรงหมอ ตอนนี้ส้งเย่นกุยปรากฏอยู่ในสายตาของนางอย่างไม่เคยมีมาก่อนแต่ว่า กลับห่างกันจนไกลมาก ยังยืนอยู่บนยอดต้นไม้เก่าแก่ต้นหนึ่งอีก ประมาณว่าหากนางโต้แย้งกับเขาเขาก็มีแนวโน้มว่าจะจากไป“…….”เอาเถอะ!หลังจากระบบกลายเป็นปีศาจก็เป็นนายท่าน ใครก็ควบคุมไม่ได้แล้วในโรงหมอมีเด็กจัดยาเพิ่มขึ้นสองสามคน พวกเขาล้วนรออยู่ข้างๆสีหน้าท่าทางเหมือนกลํ้ากลืน แต่กลับยืนอยู่ด้านข้างอย่างเป็นระเบียบกลับเป็นจื่อซีที่ยืนตาโต
