ปได้อย่างไร? แล้วเอาคนไปไว้ที่ไหนแล้ว?”หลานเยาเยามองเขาอย่างเย็นชา ไม่ได้สงสารท่าทางเขาในตอนนี้แม้แต่น้อยคนผู้นั้นปากสั่น พูดอย่างสั่นเทา :“วันนี้ข้ามาเยี่ยมเขา เขาบ่นกับข้าหลายเรื่อง ยังบอกว่าตัวเองกินไม่ดีนอนไม่อุ่นอีกทั้งไม่ได้กินเนื้อนานแล้ว ภรรยาน้อยใหญ่ก็ไม่กล้าเข้าใกล้เขา อดทนไม่ได้แล้วจริงๆ ดังนั้นวางแผนว่าจะออกไปสูดอากาศด้วยเหตุนี้ เขาเห็นข้าพาเด็กรับใช้ข้างกายมา ก็ต้องการเปลี่ยนเสื้อผ้าของเด็กรับใช้ให้ได้ ให้ข้าพาเขาออกไป เขาบอกว่าจะกลับมาอย่างรวดเร็ว”1237
ตอนนี้คิดถึงสายตาที่เขาจ้องมองคอและข้อมือของตัวเอง หลังจากนั้นก็เกิดความกลัวอย่างฉับพลันเขาคงไม่ได้ไปดื่มเลือดคนแล้วหรอกนะ?“เขาให้ประโยชน์ต่อเจ้าไม่น้อยสินะ?”“เหรียญเงินถุงหนึ่ง!” เวลานี้แล้ว คนผู้นั้นไม่กล้าโกหก“เป็นดังคาด คนล่ะ? เจ้าส่งเขาไปที่ไหนแล้ว?”เมื่อถามคำนี้ คนผู้นั้นรีบร้อนแล้ว “อันนี้ข้าไม่รู้จริงๆขอรับ เขาออกจากโรงหมอก็วิ่งไปแล้ว”การซักถามจบลงตรงนี้หลานเยาเยาหมุนตัวแล้วจากไป เย่แจ๋หยิ่งก็รีบลุกขึ้น ตามติดด้านหลัง ออกจากโรงหมอ ก็เห็นเย่แจ๋หยิ่งถามขึ้นอย่างสบายๆ“เจ้ารู้ว่าคนตระกูลใหญ่ไปที่ไหน?”“ไม่รู้ แต่ว่า คงอยู่ไม่ไกลจากโรงหมอ” นี่นางสามารถรับรองได้“สามารถไปหาดูที่หอแดงใกล้ๆโรงหมอได้” เย่แจ๋หยิ่งพูดอย่างจริงจังได้ยินดังนั้น!หลานเยาเยาหยุดฝีเท้าลง หันกลับมามองเขา“ทำไมถึงกล่าวเช่นนี้?”“ผู้ชายไม่ได้กินเนื้อมา
