เย่แจ๋หยิ่งก้มศีรษะ มองไม่เห็นสีหน้า แต่สามารถฟังออกว่าเขาน้อยใจเล็กน้อย“ไม่ใช่ว่าเมื่อวานเพิ่งจะสระหรือ?” นางจำได้ชัดเจนมากนะ! อีกทั้งยังจะต้องให้เตียงสระผมที่เรียบง่ายที่นางสั่งให้คนทำให้ได้“ห่างจะเมื่อวานก็ผ่านไปเก้าชั่วโมงสิบห้านาทีแล้ว ข้ารู้สึกว่าเส้นผมไม่พลิ้วไหวแล้ว”เอ่อ……จำได้ชัดเจนขนาดนั้นเลยหรือ?ทำไมนางรู้สึกว่าเพิ่งผ่านไปไม่นานนะ?ทั้งนี้เย่แจ๋หยิ่งเอาผมครึ่งหนึ่งขึ้นมา ใช่ที่รัดผมที่ดูน่าเกรงขามงดงามรัดไว้ ผมสีดำดั่งหมึกห้อยตรงลงมา เหมือนนํ้าตกเช่นนั้น บางครั้งมีลมอ่อนๆพัดโชยผ่าน เส้นผมก็พลื้วไหวตาม สะอาดเหมือนเพิ่งสระผมเมื่อครู่เช่นนั้น“พลิ้วไหวมากนี่!”“แต่ข้าคันศีรษะ”1221
“…..” อะไร? นี่เป็นไปได้อย่างไร พวกเขาใช้ของอย่างเดียวกัน นางยังเว้นหนึ่งวันเลย หนังศีรษะไม่ได้คันสักนิด “จริงหรือโกหก? ข้าอ่านหนังสือน้อย ท่านอย่าหลอกข้าเชียว”คราวนี้ เย่แจ๋หยิ่งค่อยๆเงยหน้าขึ้น ค่อนข้างยากจะเอ่ยเรื่องจริงออกไป แล้วมีความหวังจะกล่าวเล็กน้อย :“ที่สำคัญคือข้าต้องการอาบนํ้า ได้เคลื่อนย้ายเตียงสระผมที่เจ้าทำให้ข้าเป็นพิเศษไปที่ห้องอาบนํ้าด้วยเลย และสระผมด้วยพอดี”คราวนี้ หลานเยาเยาเบิกตาโพลงทันที มองดูเย่แจ๋หยิ่งอย่างเหลือเชื่อ เปิดปากอย่างลำบาก :“ท่านอยากอาบนํ้าและสระผมพร้อมกัน?”“อืม มีอะไรไม่ได้? หนานซู่ เจ้าเป็นหมอข้างกายของข้า แล้วข้าก็เป็นคนของเจ้าอีกทั้งพวกเราล้วนเป็นผู้ชาย สามารถก
