เสด็จอาก็ไม่ยอมช่วยข้าอีก”พูดถึงสุดท้าย เย่หลีเฉินก็รู้สึกน้อยใจขณะที่เสด็จพ่อดำรงตำแหน่ง เสด็จพ่อหวาดกลัวเสด็จอา แอบลอบสังหารหลายต่อหลายครั้ง หาจุดผิดทุกอย่างมาบังคับกดดัน ล้วนทำไม่มีทางทำอะไรเสด็จอาได้แม้แต่เล็กน้อย เขาเลื่อมใสเป็นที่สุดตอนนี้กลับดี เสด็จย่าใช้อำนาจฉวยโอกาสแทรกแซงราชสำนัก ถังเฉิงเสี้ยงก็นั่งตำแหน่งเฉิงเสี้ยงอย่างมั่งคง อำนาจในราชสำนักพัวพันซับซ้อน เขาล้วนสงสัยแล้วว่าประเทศศัตรูได้ยื่นมือเข้ามาในราชสำนักแล้วเสด็จอากลับสนใจก็ไม่อยากจะสนใจ เตรียมให้เขาเกิดขึ้นแล้วดับสูญไปเอง!หลานเยาเยาชำเลืองมองเย่แจ๋หยิ่งที่เอนพิงบนเก้าอี้เคลือบสีแดงแวบหนึ่ง หน้าหันออกนอกหน้าต่าง ราวกับว่าสำหรับเรื่องที่พวกเขาพูด ไม่มีความสนใจแม้แต่น้อยถังเฉิงเสี้ยงเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว เข้าใจการเอาตัวรอดอย่างฉลาดแจ่มแจ้ง จุดนี้เย่แจ๋หยิ่งรู้เป็นธรรมดา1201
ไทเฮา อ่อไม่ ตอนนี้ควรจะเป็นไทหวงไทเฮา(คำที่เรียกย่าของฮ่องเต้) นางก็ไม่ใช่คนที่ซื่อๆจัดการได้ง่าย ตั้งใจอยากควบคุมราชสำนักตลอด อันนี้เย่แจ๋หยิ่งก็รู้เช่นกันขณะที่เย่หลีเฉินเป็นไท่จื่อ ฮ่องเต้สุนัขนั่นก็ไม่ให้เขาสัมผัสกับอำนาจจริงๆ ดังนั้นอำนาจอิทธิพลอ่อนแอตอนนี้เป็นฮ่องเต้แล้ว ไม่มีอำนาจบารมีอะไรเป็นธรรมดาขณะนี้มีเพียงเย่แจ๋หยิ่งสามารถช่วยเขาได้ แต่เย่แจ๋หยิ่งกลับนั่งดูไม่สนใจ เย่หลีเฉินไม่รู้สึกอัดอั้นน้อยใจก็แปลกแล้ว“ในเมื่อเป็นแบบนี้ เช่นนั้น
