“ห๊ะ?” เข้าใจผิด? ! เป็นไปไม่ได้ เข้าใจง่ายมากนี่!“ที่ว่าข้างกาย ก็คือข้าเดินไปที่ไหน เจ้าก็ต้องติดไปที่นั่น เข้ามา ติดชิดอีกหน่อย”มองดูเย่แจ๋หยิ่งที่อยู่ใกล้มากๆ ใกล้อีกหน่อย ร่างกายของพวกเขาก็ติดกันจริงๆแล้วหลานเยาเยาแสดงออกอย่างค่อนข้างลำบากใจคำพูดนี้เห็นได้ชัดว่าออกจากปากของนางเอง ทำเมื่อไปอยู่ที่ปากของเย่แจ๋หยิ่งความรู้สึกก็เปลี่ยนไปแล้วล่ะ?กลุ่มคนรอบข้างล้วนล้อมวงอยู่รอบๆ แม้เป็นการมองดู แต่ล้วนไม่กล้าวิจารณ์“อย่านะ! ชายชาตรีสองคนติดกันแบบนี้ น่าประหลาดเป็นที่สุด”“เหอะ!”ราวกับว่าเย่แจ๋หยิ่งไม่ได้สนใจความคิดเห็นของผู้อื่น แต่สุดท้ายก็ถอยตัวกลับไปแล้วลากหลานเยาเยาเลี้ยวเข้ามาที่ถนนของกินที่มีชื่อของเมืองหลวงมองดูร้านขาหมูที่คุ้นเคย เจ้าของร้านยังเป็นเจ้าของร้านผู้นั้น รอยยิ้มอบอุ่นจริงใจต่อผู้คน เพียงแค่จอนข้างมีหงอกค่อนข้างมากแล้ว ขอบตาด้านล่างทั้งสองข้างคลํ้ามาก เมื่อเห็นก็เพราะเกิดจากการอดนอนเป็นประจำทันทีที่เห็นพวกเขา เจ้าของร้านตกตะลึงเป็นอย่างมาก ปริรอยยิ้มออกมาทันใด“อ๋องเย่ ยังคงเป็นขาหมูที่หนึ่งใช่ไหมขอรับ?”“อืม!”1179
เย่แจ๋หยิ่งดึงหลานเยาเยานั่งลง นั่งบนตำแหน่งที่นางเคยนั่งบ่อยๆ เจ้าของร้านมองมาทางนาง“คุณชายท่านนี้ก็เอาที่หนึ่งใช่ไหมขอรับ?”“หลานเยาเยาพยักหน้าผ่านไปไม่นาน ขาหมูสองที่ที่ร้อนระอุก็ยกมาแล้ว เจ้าของร้านยังแถมผักดอกสองสามอย่างอีก และเหล้าไหเล็กไหหนึ่งหลานเยา
