มองดูสีหน้าของเย่แจ๋หยิ่ง ไม่เหมือนล้อเล่นสักนิด หลานเยาเยาเอาสัญญาขายตัวของเย่แจ๋หยิ่งที่อยู่ในมือกำไว้แน่นเล็กน้อย“ท่านเอาตัวเองขายเช่นนี้แล้ว ทำอะไรลวกๆไปหน่อยหรือไม่?”สัญญาขายตัวนะ!เขาอ๋องเย่ผู้สูงศักดิ์ผู้หนึ่งยินยอมพร้อมใจเป็นทาส?“ตอนนี้ชีวิตของข้าอยู่ในกำมือเจ้า มีหรือไม่มีสัญญาขายตัวก็เหมือนกัน ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนที่เจ้ายังไม่รักษาให้ข้าหายขาดโดยสิ้นเชิง เจ้ายังคงเป็นหมอเร่ร่อนข้างกายข้า”เย่แจ๋หยิ่งเน้นหนักคำว่าหมอเร่ร่อนสองคำอย่างจงใจ ทำให้หลานเยาเยารีบเลิกคิ้วทันที กล่าวอย่างเอาจริงเอาจังว่า :“เป็นหมอ“ได้ ก็ตกลงเช่นนี้แล้วกัน” เย่แจ๋หยิ่งยกมุมปากขึ้น แล้วเข้ามาดึงแขนเสื้อของหลานเยาเยาอีก “ไปเถอะ! น่าจะมีคนรอจนร้อนใจแล้ว”“อะไร? ตกลงอะไร? แล้วใครรอจนร้อนใจอีก?”หลานเยาเยาที่สีหน้างงงันถูกลากเข้าไปในโรงเหล้าฝั่งตรงข้าม และเข้ามาในห้องส่วนตัวด้วยสีหน้างงงัน ประทับเข้าไปในสายตาก็คือชายชุดคลุมสีเหลือทั้งตัวผู้หนึ่งยืนอยู่หน้าหน้าต่าง ทิศทางที่มอง ก็คือสถานที่ก่อนหน้านี้ที่นางและเย่แจ๋หยิ่งลงนามอนุมัติบนถนนในเงาหลังที่สูงใหญ่ มีความเคร่งขรึมอยู่มาก และมีการเปลี่ยนแปลงไปมาก1186
เป็นเย่หลีเฉิน!ควรพูดว่า เป็นฮ่องเต้องค์ใหม่ของประเทศก่วงส้าในตอนนี้เมื่อครู่เขายืนอยู่ที่นี่มองดูพวกเขามาตลอด?ได้ยินความเคลื่อนไหวด้านหลัง เย่หลีเฉินหันกลับมา ทำมือเคารพไปทางเย่แจ๋หยิ่ง“เสด็จอา!”ขณะที่มองไ
