“หลานเอ๋อร์ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่!”
ชิงฮุ่ยอวิ๋นตวาดถามเสียงแข็ง ดวงตาจ้องมองไปยังหลานเอ๋อร์ด้วยความโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด
ทว่าหลานเอ๋อร์กลับไม่ได้แยแสต่อคำถามนั้นแม้แต่น้อย นางหันไปจ้องมองจางอวิ๋นเขม็งด้วยสายตาประสงค์ร้าย “บอกข้ามาเสียดีๆ เจ้าล่วงรู้ตัวตนที่แท้จริงของข้าได้อย่างไร?”
“ไม่จำเป็นต้องบอก!”
จางอวิ๋นตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบเย็นชา “เป็นเพียงแค่ร่างแยก ไม่ต้องล่วงรู้ให้มากความ!”
สิ้นคำหางเสียง เขาสะบัดเท้าหวดเปรี้ยงเข้าใส่ร่างของนางอย่างรุนแรงจนอากาศสั่นสะท้าน แรงปะทะนั้นมหาศาลจนร่างของสตรีเบื้องหน้าระเบิดออกเป็นจุณในพริบตา
“ไอ้เดรัจฉาน!”
ร่างของหลานเอ๋อร์แหลกสลายกลายเป็นกลุ่มก้อนพลังงานฟุ้งกระจายไปทั่วทิศทาง ทว่าส่วนศีรษะที่ยังไม่ถูกบดขยี้กลับถลึงตาสีฟ้าคู่นั้นจ้องมองเขาด้วยความอาฆาตแค้นแสนสาหัส “ข้าจะจดจำเจ้าไว้… จดจำเจ้าไปจนชั่วชีวิต!”
“ไม่ต้องเสียเวลาจำหรอก เพราะข้าไม่ได้ใส่ใจเจ้าแม้แต่นิดเดียว!”
จางอวิ๋นหวดเท้าซ้ำเข้าที่ใบหน้านั้นอีกครา
ปุ้ง!
แรงเตะมหาศาลบดขยี้ส่วนศีรษะที่เหลือจนแตกกระจายกลายเป็นเศษธุลี สลายสิ้นไม่เหลือแม้แต่กลิ่นอาย
เขาไม่เสียเวลาบีบคั้นถามความจริงใดๆ เพราะย่อมรู้อยู่แก่
