แต่ราวกับว่าเป็นเหมือนความทรงจำของเขายิ่งกว่า?ไม่ว่าจะใช่หรือไม่ใช่ เขาก็หาคนที่เขารอคอยมาตลอดพบแล้ว ไม่ว่าลักษณะของนางจะเป็นอย่างไร และไม่ว่าทำไมนางถึงไม่ยอมยอมรับความสัมพันธ์กับเขา แต่นางสามารถกลับมาได้ ก็เป็นความเมตตาอย่างใหญ่หลวงที่สวรรค์มีต่อเขาแล้วทางนี้เขากำลังครุ่นคิดหลายตลบ และหลานเยาเยาที่อยู่ด้านข้างได้เปิดปากพึมพำ :“อีกไม่นานก็สามารถมองเห็นแสงสว่างได้อีกครั้งแล้ว”นางยินยอมแลกทุกอย่างเพื่อให้เขาได้รับการรักษาที่ดีที่สุดถึงยามอัสดง ดวงอาทิตย์กำลังลับขอบฟ้าไปตกลงลับยอดเขาอย่างเงียบๆ เหลือเพียงสีแดงจางๆ เห็นเย่แจ๋หยิ่งหลับสนิทแล้ว หลานเยาเยาจึงแอบถอนใจเห็นเขาขมวดคิ้วแน่นเล็กน้อยเป็นระยะๆหลานเยาเยาเอื้อมมือ คิดต้องการถูให้ราบเรียบให้เขา แต่คิดได้ว่าเขาหลับตื้นเป็นที่สุด สุดท้ายก็หยุดลงก่อนที่จะสัมผัสถึงหน้าผากทุกอย่างจะต้องดีขึ้น!หลังจากนั้นครู่หนึ่ง หลานเยาเยาออกจากห้องบรรทม ในสมองไตร่ตรองวิธีการรักษาที่เร็วที่สุดดีที่สุดฉับพลันนั้น!“ฉวบ” เสียงหนึ่งลูกธนูที่หักที่ซ่อนความแหลมคมด้ามหนึ่ง ส่งเสียงคำรามปราชิดเข้ามาทางนาง1165
อารมณ์หลานเยาเยาเรียบเฉย สีหน้าครุ่นคิด มือทั้งสองที่อยู่ด้านหลังก่อนหน้านี้ตอนนี้มือทั้งสองข้างก็ยังคงอยู่ด้านหลัง และไม่ได้ทำปฏิกิริยาตอบสนองใดๆสักนิดใกล้แล้วใกล้แล้ว ลูกธนูที่หักถึงลูกกระเดือกของนาง และก็ผ่านลูกกระเดือกของนางไป หัวธนูที่แหลมคมแทงหายเข้า
