ใต้ลมเบาๆ แขนเสื้อพลิ้วไหว ผ้าสีแดงที่ปิดตาก็พลิ้วไปตามลมเจ้านายก็เป็นเจ้านายตามคาดแม้ว่าจะมองไม่เห็นความห้าวหาญน่าเกรงขาม ผ้าแดงเพิ่มความงดงามที่ดูเศร้าได้อย่างนึกไม่ถึง“เจ้านายขอรับ” จื่อซีทำมือเคารพเย่แจ๋หยิ่งพยักหน้าเล็กน้อย สีหน้าเย็นชา“ตรงนี้มีของแปลกประหลาดหรือไม่?”ก่อนหน้านี้ ทันทีที่หลานเยาเยาออกจากห้องบรรทม เขาก็ตื่นขึ้นมาแล้ว เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รู้เพียงนางยืนอยู่ในที่แห่งหนึ่งครู่หนึ่ง ได้รับของอะไร แล้วโยนของอะไรทิ้งไปอีกเขามองไม่เห็น หูไวกว่าปกติ รู้คร่าวๆว่านางโยนสิ่งของมาทิศทางนี้……1167
“ของแปลกประหลาด?” จื่อซีเอาก้อนกระดาษเกาศีรษะ ส่ายหัวเล็กน้อย :“รายงานเจ้านาย ไม่มีของแปลกประหลาดขอรับ แต่กลับมีคนทิ้งก้อนกระดาษไม่เป็นที่ขอรับ”“เปิดดู!”“ขอรับ!” เมื่อจื่อซีเปิดดู หรี่ตาลงทันใด รีบอ่านออกมาทันที : “คนตระกูลใหญ่โตฟื้นแล้ว”……ด้านนอกโรงหมอภาพที่ชีชํ้าปรากฏต่อหน้า ลานบ้านไม่มีคน ประตูใหญ่ปิดสนิท บนประตูยังแขวนป้ายว่า‘หัวหน้าโรงหมอไม่อยู่ ข้าก็ไม่อยู่ ขอเข้ารักษาต้องระวัง’ สุนัขจรจัดตัวหนึ่งที่ผอมเหมือนท่อนไม้ เดินผ่านประตูใหญ่ ฉี่ราด สะบัดตัวแล้วก็จากไปขณะที่หลานเยาเยารีบมาถึงอย่างรีบร้อนไฟลนก้น ก็เห็นภาพเช่นนี้เปลวไฟเล็กในใจก้อนหนึ่ง ครู่เดียว เปลี่ยนเป็นทะเลเพลิงแล้ว พุ่งทะลักออกมาจากอวัยวะทั้งห้ากบฏแล้วระบบก่อกบฏแล้ว!ระงับความโทสะในใจไว้ไม่อยู่ หลานเยาเยาถีบประต
