ัวเองจะสามารถหายได้เมื่อไหร่?เมื่อมีความคิดนี้ อารมณ์ของเย่แจ๋หยิ่งก็ไม่ดีในพริบตารีบชักสีหน้าทันที ลุกขึ้นตรงๆ ไม่สระผมแล้วหลานเยาเยาตกใจทันทีคว้าผมของเขาไว้ แล้วดึงเขาให้นอนลงอีก“สระผมสระได้ครึ่งหนึ่งก็ไม่สระแล้ว? ท่านคิดว่าผมของท่านสะอาดพอ หรือปกคลุมด้วยผมเปียกโชกเช่นนี้ในความหนาวเหน็บในฤดูหนาวก็จะไม่เป็นหวัด?จะบอกท่าน เตียงสระผมนี้ข้าจ่ายเงินจำนวนมากในการทำ ท่านสระก็ต้องสระ ไม่สระก็ต้องสระ”ขณะที่กล่าว มือที่จับผมของเย่แจ๋หยิ่งไว้ก็ไม่ได้คลายลงเลย เช่นนี้เป็นการรับประกันว่าเขาจะไม่ลุกขึ้นมาอีก1158
“นี่เป็นเรื่องของข้า ข้าอยากสระก็จะสระ ไม่สระก็ไม่สระ” เสียงของเย่แจ๋หยิ่งเย็นชาลงมาก แต่ไม่ได้ขัดขืนลุกขึ้นอีก“ท่านลองไม่สระดูสิ?”พูดจบก็ไม่ได้ดูปฏิกิริยาตอบสนองของเย่แจ๋หยิ่ง ลงมือจับผม การกระทำหยาบ ออกแรงแรงมาก ไม่ได้อ่อนโยนเหมือนก่อนหน้านี้เย่แจ๋หยิ่งมุมปากกระตุกเล็กน้อยนางยังเป็นเหมือนเดิมตามที่คิดไว้ ทนแรงกระตุ้นเล็กน้อยของเขาไม่ได้ นี่ไง หนังหัวแทบจะถูกนางถลกออกมาแล้วแต่แบบนี้ก็ดีอารมณ์จิตใจของนางอาจจะดีขึ้นหน่อยเพียงแต่ ชั่งลงมือหนักไปแล้ว……เย่แจ๋หยิ่งค่อยๆกำหมัดแน่น คิ้วก็ขมวดแน่นขึ้นเรื่อยๆ สีหน้าท่าทางไม่สามารถที่จะบรรยายได้ในที่สุดก็รอจนสระผมเสร็จ ทั้งหนังศีรษะของเย่แจ๋หยิ่งเจ็บแสบไปหมด เดิมทีคิดว่าความโมโหของนางควรหายไปแล้วแต่ทว่า เรื่องนี้ยังไม่จบทำผมเสร็จ นางก็เริ่มทำบนร
