ถูกแววตาที่แวววาวของพวกเขาสองคนมองจนประหม่าเล็กน้อย โม่เหลียงเฉินรีบถอยออกไปสองก้าวทันที มองสังเกตพวกเขาอย่างสงสัยทำไมรู้สึกว่าในคำพูดมีความนัย“พวกท่านอยากพูดอะไรกันแน่? ท่านอ๋องของท่านกับซ่างกวนหนานซู่เพิ่งจะรู้จักกัน จะสามารถเกิดอะไรขึ้นได้?”เพิ่งรู้จัก?แบบนี้ก็ยิ่งน่าสงสัยแล้วมากขึ้นแล้วจื่อซีและพ่อบ้านเหมยเข้าใกล้โม่เหลียงเฉินพร้อมกัน ท่าทางต้องการสอบถามให้ทะลุปรุโปร่ง ทำให้โม่เหลียงเฉินถอยหลังติดต่อกันจื่อซี : “หลังจากเจ้านายรู้ว่าข้าตัดสินใจโดยพลการก็โกรธมาก แต่ไม่ทำโทษกลับตกรางวัลให้ ไม่แปลกประหลาดหรอกหรือขอรับ?”พ่อบ้านเหมย : “ท่านอ๋องยังจะจับมือกับคุณชายซ่างกวนอีก”พูดให้ถูก คือท่านอ๋องจับมือคุณชายซ่างกวนเขาไว้แน่น นี่ยังเป็นหนึ่งปีกว่ามานี้ท่านอ๋องที่เป็นเหมือนศพเดินได้ เป็นครั้งแรกที่ผิดปกติเช่นนี้เขาจำเป็นต้องถามให้กระจ่าง“นั่นคือเขาดีใจ อย่างไรเสียก็มีข่าวคราวของพระคุณเจ้าหยวนซูแล้ว”เกรงว่าพวกเขาจะถามอย่างทะลุปรุโปร่ง และเขาผู้มีความสามารถด้านข่าวกรองผู้นี้กลับรู้เพียงเท่านี้ ตอนนี้ดูแล้วเย่แจ๋หยิ่งน่าจะไม่มีปัญหาอะไรแล้ว งั้นเขามาวันอื่นละกัน!1150
ด้วยเหตุนี้ รีบแฉลบตัวจากไปทันทีเมื่อได้ยินพระคุณเจ้าหยวนซูสี่คำนี้ จื่อซีและพ่อบ้านเหมยแต่ละคนล้วนดีใจไม่แพ้กัน ขณะที่เขากำลังเตรียมจะถามต่อพอดีนั้นเมื่อเงยหน้า ด้านหน้าของพวกเขาก็ว่างเปล่าไร้คนแล้วเหลือเพียงจื่อซีและพ่อบ้านเ
