หมยที่มองหน้ากันเท่านั้นห้องบรรทมอ๋องเย่ในห้องบรรทม แสงสลัว ประตูหน้าต่างปิดสนิท บรรยากาศด้านในอึดอัดอึมครึมในห้องอบอวลด้วยกลิ่นยาจางๆหลังจากเย่แจ๋หยิ่งพาหลานเยาเยาเข้ามา ก็รีบปิดประตูหน้าต่าง หลังจาก‘มอง’นางเงียบๆแวบหนึ่ง จึงได้ปล่อยนาง เพียงลำพัง แล้วไปนอนเอนพิงบนเตียงหลานเยาเยาที่ถูกทำให้ประหลาดใจ เดิมที่ก็มีแต่ความงงงันแต่หลังจากได้กลิ่นยาเหล่านั้น ในใจก็ค่อยๆแอบรู้สึกเจ็บปวด ราวกับว่ามีมือที่ไร้รูปร่างบีบคอนางแน่นขึ้นเรื่อยๆ ทำให้นางหายใจยากลำบากยิ่งขึ้นหลานเยาเยายืนอยู่กับที่เงียบๆ เงยหน้ามองทางผ้าม่านบางๆที่ปกคลุมเตียงพอที่จะสามารถมองเห็นเย่แจ๋หยิ่งเอนพิงเตียงด้านในได้อย่างเลือนราง ไม่ขยับเขยื้อนเหมือนกับหลับแล้วเช่นนั้นแต่ผ้าสีแดงที่พันดวงตาผืนนั้นทิ่มแทงดวงตาเป็นพิเศษราวกับลักษณะท่าทีทั้งหมดในดวงตาของเขา ล้วนถูกปิดบังโดยผ้าสีแดงชิ้นนี้คือนางมาช้าไปทำให้เขาเจ็บปวดทรมานนานขนานนั้น1151
ด้วยเหตุนี้ ร่างกายที่แข็งทื่อของหลานเยาเยาขยับโดยฉับพลัน นางรีบเปิดประตูห้องที่ปิดสนิทอย่างรวดเร็ว แต่ภายในพริบตานั้น ข้อมือของนางได้ถูกมือใหญ่ๆสองข้างที่เย็นยะเยือกจับไว้แน่นๆอีกครั้งเย่แจ๋หยิ่งที่เดิมทีควรจะนอนอยู่บนเตียง ตอนนี้ปรากฏตัวข้างกายนางรวดเร็วราวกับฟ้าแลบ“เจ้าจะไปไหน?” เสียงที่รีบร้อนเล็กน้อย“ข้างในนี้มืดอึดอัด อากาศอับไม่บริสุทธิ์ ไม่เหมาะสมกับการพักรักษาอาการบาดเจ็บ” เห็นมือของเย
