ีกมากมายขนาดนั้น ทำไมองครักษ์จวนอ๋องเย่ไม่ตรวจสอบสักหน่อย?เมื่อนางเดินไปถึงห้องบรรทม จื่อเฟิงเดินออกมาจากด้านในพอดี เมื่อเห็นร่างกายก็ชะงักเล็กน้อย หยุดฝีเท้าลงอย่างไม่รู้ตัว ในดวงตาตรวจสอบแล้วตรวจสอบและ1154
ตรวจสอบอีก ราวกับว่าหลังจากที่แน่ใจแล้วว่าเขาไม่เป็นอันตรายใด ในที่สุดก็ละสายตา แฉลบตัวจากไปเฮ้อ……เป็นอย่างที่คิดเปลี่ยนร่างกายแล้ว ไม่มีใครจำนางได้อีกแล้วโม่เหลียงเฉินเป็นเช่นนี้จื่อซีจื่อเฟิงก็เป็นเช่นนี้นี่ทั้งๆที่เป็นแบบที่นางอยากเห็นที่สุด แต่เมื่อถึงขั้นนี้จริงๆ ในใจเศร้าโศกอย่างเลี่ยงได้ยากเหมือนกับว่านอกจากส้งเย่นกุยที่รู้มาตลอดว่านางคือหลานเยาเยา มีเพียงเย่แจ๋หยิ่งผู้เดียว ที่ปฏิบัติต่อนางอย่างแตกต่าง นางไม่อยากไปเจาะลึกว่าสาเหตุเช่นนี้เป็นเพราะอยากถามเรื่องพระคุณเจ้าหยวนซูจากปากของนาง หรือว่าเพราะสาเหตุที่เขาสงสัยว่านางเป็นหลานเยาเยาเดินเข้าห้องบรรทมเห็นเย่แจ๋หยิ่งยังคงเอนพิงบนเตียง หลานเยาเยาสั่งให้คนยกของเข้ามา ระหว่างนั้น เย่แจ๋หยิ่งลงจากเตียง มองดูของที่ยกเข้ามา ทั้งยาวทั้งประหลาดหายาก อดขมวดคิ้วแล้วเปล่งเสียงไม่ได้“นี่คือเตียง?”ลักษณะเหมือนเตียงมาก อีกทั้งทำด้วยไม้ แต่ตำแหน่งของศีรษะนอกจากสามารถวางได้เพียงศีรษะเดียว รอบข้างทั้งหมดล้วนว่างเปล่า เหมือนกับร่องใหญ่ๆอันหนึ่ง“ประมาณนั้น นี่เป็นเตียงสระผมที่ค่อนข้างเรียบง่าย ข้าสั่งทำตามความสูงของท่าน”เพื่อสิ่งนี้ นางวา
